There are only two options for India and Pakistan - war and peace. War is deadly and it can destroy both the countries without any trace of its identities. Peace is time taking and it requires enormous patience. If both these nations want war, they can go ahead and destroy themselves. If they are interested in surviving then they must sit and solve the problem despite the terrorists stopping them by bombing the innocent lives. Blaming each other must stop and long vision must be set in to solve the subcontinental crisis which is testing the world for the past seven decades.
Kanwal Sibal gives his view in The Times of India (31 July 2009)
Peace with Pakistan is desirable but our policies have to be based on Pakistan's conduct, not our expectations. A larger vision of our relationship
with Pakistan cannot ignore manifest realities. If we must recognise the compulsions of neighbourhood, so should Pakistan. If it is vital for us to try and make peace with Pakistan, and if we have an obligation to do so, Pakistan should have reciprocal convictions.
Pakistan is not a normal adversary. It came into existence by its rejection of India; embracing us may threaten its survival. Peace with India would threaten entrenched interests as it would alter Pakistan's internal power equations, release the military's grip on politics, reduce the salience of Islamic groups and allow the growth of democracy there. Our 'entrenched' interests gain from peace with Pakistan, as our commitment to secularism, internal communal harmony, policies of inclusiveness as well as our economic growth and external influence get consolidated.
Pakistan's decades-old confrontation with India has artificially raised its external profile as others bracket us, especially on core political and strategic issues, casting equal responsibility for peace and security on democratic, pluralist and law-abiding India and an extremism-disfigured and terrorism-infected failing state like Pakistan. Adversaries like China exploit the situation to buttress Pakistan economically and militarily, including providing it nuclear muscle, to contain India. Normalisation will enhance India's status, but will deflate Pakistan's utility to others. That is why its policies towards India will remain strategically hostile, even if for short-term tactical reasons it pretends otherwise.
Our policymakers are unwilling to fully acknowledge the depth of our problems with Pakistan. We cling to the notion that, as we are the same people, estrangement can be overcome, and we can walk more than half the distance in bidding for reconciliation. Our own large Muslim population gives us a sense of obligation to find a modus vivendi with Pakistan. Moreover, with benefits of normalisation being so clear, and external pressures and an eye on history playing their part, our leaders of all hues feel the urge periodically to attempt a breakthrough with Pakistan.
Our quest for peace fails because the idea of peace with India does not stir Pakistani policymakers. Anxiety to engage Pakistan makes us commit serious mistakes in our negotiating strategy. The previous UPA government clung to the hope that by equating ourselves as a victim of terrorism with Pakistan, accepting that non-state actors there operate outside government control, declaring the dialogue process irreversible, politically absorbing periodic terrorist attacks against us, trusting Pakistani intentions enough to progress on the back channel, we would give the idea of peace a chance. The Mumbai attack's enormity and Pakistani establishment's subsequent conduct should have shattered our illusions.
But no, UPA-2 has repeated earlier mistakes and compounded them. The baffling Sharm el-Sheikh joint statement delinks the dialogue process from action on terror by Pakistan. It equates us again with it as a victim of terrorism. And it narrows Pakistan's wide 2004 commitment not to allow terror directed at India from its territory, and our demand for dismantling its terrorist infrastructure, to prime minister Yousuf Raza Gilani's limited assurance that Pakistan will do "everything in its power" to bring those guilty of Mumbai to justice.
Inclusion of Pakistan's concerns on threats to "Balochistan and other areas" officialises its accusations of state-sponsored terror against us, drags our consulates in Afghanistan into greater controversy and gives Pakistan's concerns domestic and international legitimacy. "Other areas" such vagueness is unpardonable in a negotiated text enlarges the scope to lay at India's door terrorist attacks anywhere within Pakistan. The agenda of terrorism has now become more 'equal' for Pakistan. All this reduces our future diplomatic margin of manoeuvre.
The defence of the joint statement in Parliament reinforces apprehensions about the course of our Pakistan policy based on hopes, prayers, reassuring words, good faith and good sense of Pakistan's leaders. The mere presentation of Pakistan's dossier on the Mumbai investigations is a thin basis for delinking terror and dialogue. To suggest that dialogue at the level of prime ministers, foreign ministers and foreign secretaries is tentative and insufficiently serious politically, and does not yield on principles, and that only the subordinate level composite dialogue should be the touchstone of the government's zero tolerance of terror, is to draw a red herring.
If the dialogue process still depends on Pakistan acting on terror, the concerned text could have simply read: "Action on terror should not be contingent on the resumption of the composite dialogue process". That we are an open book is a moral argument, not a diplomatic one. We have been put on the defensive in public; our defence will be behind doors. How we will satisfy Pakistan's trumped up charges after three years of unsuccessful effort in the joint terror mechanism is unclear. The supposed muscular harangue to Pakistan on terrorism in private should have shown somewhere in the pectorals of the joint statement. The road to Sharm el-Sheikh was paved with egregious mistakes; the road ahead is likely to be marked with potholes of more inept handling of Pakistan.
Deux options pour Indo Pak
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Il y a seulement deux options pour l'Inde et le Pakistan - guerre et paix. La guerre est mortelle et elle peut détruire les les deux les pays sans n'importe quelle trace de ses identités. La paix est temps prenant et elle exige l'énorme patience. Si ces deux nations veulent la guerre, elles peuvent avancer et se détruire. S'ils sont intéressés à survivre alors ils doivent se reposer et résoudre le problème en dépit des terroristes les arrêtant en bombardant l'innocent vit. Se blâmant l'arrêt de nécessité et la longue vision doivent être placés dedans pour résoudre la crise subcontinental qui examine le monde pour les dernières sept décennies.
Kanwal Sibal donne son avis dans les temps de la paix de l'Inde (le 31 juillet 2009
) avec le Pakistan est souhaitable mais nos politiques doivent être basées sur la conduite du Pakistan, non nos espérances. Une plus grande vision de notre rapport
avec le Pakistan ne peut pas ignorer des réalités manifestes. Si nous devons identifier les contraintes du voisinage, ainsi si le Pakistan. S'il est essentiel que nous d'essayer et faire la paix avec le Pakistan, et si nous avons une obligation de faire ainsi, le Pakistan devrait avoir des convictions réciproques.
Le Pakistan n'est pas un adversaire normal. Il a hérité l'existence par son rejet de l'Inde ; l'embrassement de nous peut menacer sa survie. La paix avec l'Inde menacerait des intérêts indélogeables car elle changerait les équations internes de la puissance du Pakistan, libérerait la poignée des militaires sur la politique, réduirait la prépondérance des groupes islamiques et permettrait la croissance de la démocratie là. Notre gain « indélogeable » d'intérêts de paix avec le Pakistan, en tant que notre engagement au sécularisme, harmonie communale interne, politiques de tout aussi bien que notre croissance économique et influence externe obtiennent consolidés.
La décennie-vieille confrontation du Pakistan avec l'Inde a artificiellement soulevé son profil externe pendant que d'autres nous encadrent, particulièrement sur les questions politiques et stratégiques de noyau, moulant la responsabilité égale de la paix et la sécurité sur l'Inde démocratique, pluraliste et respectueuse des lois et un état échouant extrémisme-défiguré et terrorisme-infecté comme le Pakistan. Les adversaires comme la Chine exploitent la situation pour étayer le Pakistan économiquement et militairement, y compris le fournir muscle nucléaire, pour contenir l'Inde. La normalisation augmentera le statut de l'Inde, mais dégonflera l'utilité du Pakistan à d'autres. C'est pourquoi ses politiques envers l'Inde demeureront stratégiquement hostiles, même si pour des raisons tactiques à court terme elle feint autrement.
Nos décisionnaires sont peu disposés à reconnaître entièrement la profondeur de nos problèmes avec le Pakistan. Nous nous accrochons à la notion qui, car nous sommes le même peuple, aliénation pouvons être surmontés, et nous pouvons marcher davantage que la moitié de la distance en offrant pour la réconciliation. Notre propre grande population musulmane nous donne un sens d'obligation de trouver un modus vivendi avec le Pakistan. D'ailleurs, avec des avantages de la normalisation étant si claire, et des pressions externes et un oeil sur l'histoire jouant leur rôle, nos chefs de toutes les tonalités sentent le recommander d'essayer périodiquement une percée avec le Pakistan.
Notre recherche pour la paix échoue parce que l'idée de la paix avec l'Inde ne remue pas des décisionnaires pakistanais. L'inquiétude pour engager le Pakistan nous incite à commettre des erreurs sérieuses dans notre stratégie de négociation. Le gouvernement précédent d'UPA s'est accroché à l'espoir qu'en s'égalisant en tant que victime de terrorisme avec le Pakistan, acceptant que les acteurs de non-état là actionnent la commande de gouvernement extérieure, déclarant le processus de dialogue irréversible, le terroriste périodique absorbant politiquement attaque contre nous, faisant confiance assez à des intentions pakistanaises de progresser sur le canal arrière, nous donnerait à l'idée de la paix une chance. La conduite suivante de l'énormité de l'attaque de Mumbai et de l'établissement pakistanais devrait avoir brisé nos illusions.
Mais le non, UPA-2 a répété de premières erreurs et les a composées. Les delinks embarrassants de rapport de joint de Sharm el-Sheikh le processus de dialogue de l'action sur la terreur par le Pakistan. Il nous égalise encore avec lui en tant que victime de terrorisme. Et il rétrécit l'engagement 2004 du Pakistan au loin pour ne pas permettre la terreur dirigée chez l'Inde de son territoire, et notre demande de démanteler son infrastructure de terroriste, vers l'assurance limitée de Yousuf Raza Gilani de premier ministre que le Pakistan fera « tout dans sa puissance » d'apporter ceux coupables de Mumbai à la justice.
L'inclusion des soucis du Pakistan sur des menaces pour des officialises de « Balochistan et d'autres secteurs » ses accusations de la terreur état-commanditée contre nous, des dragues nos consulats en Afghanistan dans une plus grande polémique et donne les soucis du Pakistan domestiques et la légitimité internationale. De « autres secteurs » une telle imprécision est impardonnable dans un texte négocié agrandit la portée pour s'étendre aux attaques de terroriste de la porte de l'Inde n'importe où dans le Pakistan. L'ordre du jour du terrorisme est maintenant devenu davantage « égal » pour le Pakistan. Tout ceci réduit notre future marge diplomatique de manoeuvre.
La défense du rapport commun au Parlement renforce des appréhensions au sujet du cours de notre politique du Pakistan basée sur des espoirs, des prières, des mots de rassurer, la bonne foi et le bon sens des chefs du Pakistan. La seule présentation du dossier du Pakistan sur les investigations de Mumbai sert de base mince à la terreur et au dialogue delinking. Suggérer que le dialogue au niveau de premiers ministres, de ministres des affaires étrangères et de ministres des affaires étrangères soit expérimental et insuffisamment sérieux politiquement, et ne rapporte pas selon des principes, et que seulement le dialogue composé de niveau subalterne devrait être la pierre de touche de la tolérance nulle du gouvernement de la terreur, est de dessiner un hareng rouge.
Si le processus de dialogue dépend toujours du Pakistan agissant sur la terreur, le texte intéressé pourrait avoir simplement lu : La « action sur la terreur ne devrait pas être contingente sur la reprise du processus composé de dialogue ». Que nous sommes un livre ouvert est un argument moral, pas diplomatique. Nous avons été mis sur la défensive l'en public ; notre défense sera derrière des portes. Comment nous satisferons le Pakistan trumped vers le haut des frais après trois ans d'effort non réussi dans le mécanisme commun de terreur est peu clair. L'harangue musculaire supposée vers le Pakistan sur le terrorisme dans privé devrait avoir montré quelque part dans les pectorals du rapport commun. La route au Sharm el-Sheikh a été pavée avec des erreurs insignes ; la route en avant est susceptible d'être identifiée par des nids de poule d'une manipulation plus déplacée du Pakistan.
Dos opciones para Indo Pak
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Hay solamente dos opciones para la India y Paquistán - guerra y paz. La guerra es mortal y puede destruir ambos los países sin ningún rastro de sus identidades. La paz es tiempo que toma y requiere paciencia enorme. Si ambas estas naciones desean guerra, pueden ir a continuación y destruirse. Si están interesados en sobrevivir entonces deben sentarse y solucionar el problema a pesar de los terroristas que los paran bombardeando al innocent vive. Culpándose la parada de la necesidad y la visión larga se deben fijar adentro para solucionar la crisis subcontinental que está probando el mundo para las últimas siete décadas.
Kanwal Sibal da su opinión en los tiempos de la paz de la India (el 31 de julio de 2009
) con Paquistán es deseable pero nuestras políticas tienen que ser basadas en la conducta de Paquistán, no nuestras expectativas. Una visión más grande de nuestra relación
con Paquistán no puede no hacer caso de realidades manifestas. Si debemos reconocer las obligaciones de la vecindad, tan si Paquistán. Si es vital que intentar y hagamos las paces con Paquistán, y si tenemos una obligación de hacer así pues, Paquistán debe tener convicciones recíprocas.
Paquistán no es un adversario normal. Entró en existencia por su rechazamiento de la India; el abrazo de nosotros puede amenazar su supervivencia. La paz con la India amenazaría intereses atrincherados pues alteraría las ecuaciones internas de la energía de Paquistán, lanzaría el apretón de los militares en política, reduciría el salience de grupos islámicos y permitiría el crecimiento de la democracia allí. Nuestro aumento “atrincherado” de los intereses de la paz con Paquistán, como nuestra comisión con el secularism, la armonía comunal interna, las políticas del inclusiveness así como nuestro desarrollo económico y la influencia externa consiguen consolidados.
La década-vieja confrontación de Paquistán con la India ha levantado artificial su perfil externo como otras nos acorchetan, especialmente en ediciones políticas y estratégicas de la base, echando la responsabilidad igual de la paz y seguridad en democrático, pluralist y la India observante de la ley y un estado que fallaba extremismo-desfigurado y terrorismo-infectado como Paquistán. Los adversarios como China explotan la situación para reforzar Paquistán económicamente y militar, incluyendo el abastecimiento de él músculo nuclear, para contener la India. La normalización realzará el estado de la India, pero desinflará la utilidad de Paquistán a otras. Ése es porqué sus políticas hacia la India seguirán siendo estratégico hostiles, aunque por razones tácticas a corto plazo que finge de otra manera.
Nuestros policymakers son poco dispuestos reconocer completamente la profundidad de nuestros problemas con Paquistán. Nos aferramos en la noción que, como somos la misma gente, estrangement podemos ser superados, y podemos caminar más que mitad de la distancia en hacer una oferta para la reconciliación. Nuestra propia población musulmana grande nos da un sentido de la obligación de encontrar un vivendi del modo con Paquistán. Por otra parte, con las ventajas de la normalización que está tan clara, y las presiones externas y un ojo en la historia que hace su parte, nuestros líderes de todas las tonalidades sienten el impulso de procurar periódicamente una brecha con Paquistán.
Nuestra búsqueda para la paz falla porque la idea de la paz con la India no revuelve a policymakers paquistaníes. La ansiedad para contratar Paquistán hace que cometemos errores serios en nuestra estrategia de negociación. El gobierno anterior de UPA se aferró en la esperanza que comparándose como víctima del terrorismo con Paquistán, aceptando que los agentes del no-estado allí funcionan el control de gobierno exterior, declarando el proceso del diálogo irreversible, el terrorista periódico político que absorbe ataca contra nosotros, confiando en intenciones paquistaníes bastante de progresar en el canal trasero, nosotros daría a idea de la paz una ocasión. La conducta subsecuente de la enormidad del ataque de Mumbai y del establecimiento paquistaní debe haber roto nuestras ilusiones.
Pero no, UPA-2 ha repetido errores anteriores y los ha compuesto. Los delinks comunes de la declaración del EL-Jeque incomprensible de Sharm el proceso del diálogo de la acción en terror por Paquistán. Nos compara otra vez con él como víctima del terrorismo. Y enangosta la comisión 2004 de Paquistán de par en par para no permitir el terror dirigido en la India de su territorio, y nuestra demanda para desmontar su infraestructura del terrorista, al aseguramiento limitado de Yousuf Raza Gilani del primer ministro que Paquistán hará “todo en su energía” de traer ésos culpables de Mumbai a la justicia.
La inclusión de las preocupaciones de Paquistán en amenazas para los officialises de “Balochistan y de otras áreas” sus acusaciones del terror estado-patrocinado contra nosotros, fricciones nuestros consulados en Afganistán en mayor controversia y da las preocupaciones de Paquistán domésticas y legitimidad internacional. “Otras áreas” tal imprecisión son unpardonable en un texto negociado agrandan el alcance para poner en los ataques del terrorista de la puerta de la India dondequiera dentro de Paquistán. La agenda del terrorismo ha llegado a ser más “igual ahora” para Paquistán. Todo el esto reduce nuestro margen diplomático futuro de la maniobra.
La defensa de la declaración común en el parlamento refuerza aprehensiones sobre el curso de nuestra política de Paquistán basada en esperanzas, rezos, palabras el tranquilizar, la buena fe y el buen sentido de los líderes de Paquistán. La presentación mera del expediente de Paquistán en las investigaciones de Mumbai es una base fina para el terror y el diálogo delinking. Sugerir que el diálogo en el nivel de primeros ministros, de Ministros de Asuntos Exteriores y de Ministros de Asuntos Exteriores sea tentativo y escaso serio político, y no rinde en principios, y que solamente el diálogo compuesto llano subordinado debe ser la piedra de toque de la tolerancia cero del gobierno del terror, es dibujar un arenque rojo.
Si el proceso del diálogo todavía depende de Paquistán que actúa en terror, el texto en cuestión habría podido leer simplemente: La “acción en terror no debe ser contingente en la reasunción del proceso compuesto del diálogo”. Que somos un libro abierto es una discusión moral, no diplomática. Nos han puesto en la defensiva en público; nuestra defensa estará detrás de puertas. Cómo satisfaremos Paquistán trumped encima de cargas después de tres años de esfuerzo fracasado en el mecanismo común del terror es confuso. El harangue muscular supuesto a Paquistán en terrorismo en privado debe haber demostrado en alguna parte en los pectorals de la declaración común. El camino al EL-Jeque de Sharm fue pavimentado con errores notorios; el camino a continuación es probable ser marcado con los potholes de una dirección más inepta de Paquistán.
Due opzioni per Indo Pak
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Ci sono soltanto due opzioni per l'India ed il Pakistan - guerra e pace. La guerra è mortale e può distruggere gli entrambi paesi senza alcuna traccia delle relative identità. La pace è tempo che prende e richiede la pazienza enorme. Se entrambe queste nazioni desiderano la guerra, possono andare avanti e distruggersi. Se sono interessati nella sopravvivenza allora devono sedersi e risolvere il problema malgrado i terroristi che li arrestano bombardando il innocent vive. Incolpandosi di l'arresto del mosto e la visione lunga devono essere regolati dentro per risolvere la crisi subcontinental che sta esaminando il mondo a sette decadi scorse.
Kanwal Sibal dà il suo parere nei tempi di pace dell'India (il 31 luglio 2009
) con il Pakistan è desiderabile ma le nostre politiche devono essere basate su comportamento del Pakistan, le non nostre aspettative. Una più grande visione del nostro rapporto
con il Pakistan non può ignorare le realtà manifeste. Se dobbiamo riconoscere le costrizioni della vicinanza, così se il Pakistan. Se per noi è vitale provare e fare la pace con il Pakistan e se abbiamo un obbligo di fare così, il Pakistan dovrebbe avere convinzioni reciproche.
Il Pakistan non è un avversario normale. Ha entrato nell'esistenza dal relativo rifiuto dell'India; l'abbraccio noi può minacciare la relativa sopravvivenza. La pace con l'India minaccerebbe gli interessi entrenched poichè altererebbe le equazioni interne di alimentazione del Pakistan, libererebbe la presa dei militari sulla politica, ridurrebbe il salience dei gruppi islamici e permetterebbe lo sviluppo della democrazia là. Il nostro guadagno “entrenched„ di interessi da pace con il Pakistan, come nostro impegno al secularism, l'armonia comunale interna, le politiche di inclusiveness così come il nostro sviluppo economico e l'influenza esterna ottengono consolidati.
Il decade-vecchio confronto del Pakistan con l'India ha sollevato artificialmente il relativo profilo esterno mentre altri li inquadrano, particolarmente sulle edizioni politiche e strategiche di nucleo, lanciando la responsabilità uguale di pace e la sicurezza su democratico, pluralist e l'India law-abiding e venire a mancare estremismo-disfigured e terrorismo-infettata dichiarano come il Pakistan. Gli avversari come la Cina sfruttano la situazione per sostenere economicamente e militarmente il Pakistan, compreso fornirlo muscolo nucleare, per contenere l'India. La normalizzazione aumenterà la condizione dell'India, ma sgonfierà il programma di utilità del Pakistan ad altri. Ecco perché le relative politiche verso l'India rimarranno strategico ostili, anche se per i motivi tattici di breve durata finge al contrario.
I nostri policymakers sono poco disposti completamente a riconoscere la profondità dei nostri problemi con il Pakistan. Aderiamo alla nozione che, poichè siamo la stessa gente, estrangement possiamo essere sormontati e possiamo camminare più della metà di distanza nell'offerta per la riconciliazione. La nostra propria grande popolazione musulmana ci dà un senso dell'obbligo di trovare un vivendi di modus con il Pakistan. Inoltre, con i benefici di normalizzazione che è così chiara e pressioni esterne e un occhio su storia che fa la loro parte, i nostri capi di tutte le tonalità ritengono lo stimolo a tentare periodicamente un'innovazione con il Pakistan.
La nostra ricerca per pace viene a mancare perché l'idea di pace con l'India non mescola i policymakers pakistani. L'ansia per agganciare il Pakistan li incita a commettere gli errori serii nella nostra strategia di negoziazione. Il governo precedente di UPA ha aderito alla speranza che identificandosi come vittima di terrorismo con il Pakistan, accettante che non-dichiarano gli attori là funzioni il controllo statale esterno, dichiarante il processo di dialogo irreversibile, attacchi periodici politicamente assorbenti del terrorista contro di noi, fidandosi delle intenzioni pakistane abbastanza di progredire sulla scanalatura posteriore, noi dare all'idea di pace una probabilità. Il comportamento successivo di enormità dell'attacco di Mumbai e dell'istituzione pakistana dovrebbe frantumare le nostre illusioni.
Ma no, UPA-2 ha ripetuto gli errori più iniziali e li ha composti. I delinks uniti di dichiarazione dello EL-Sceicco baffling di Sharm il processo di dialogo da azione sul terrore dal Pakistan. Li identifica ancora con esso come vittima di terrorismo. E limita l'impegno 2004 del Pakistan largamente per non permettere il terrore diretto all'India dal relativo territorio e la nostra richiesta dello smantellamento della relativa infrastruttura del terrorista, verso assicurazione limitata di Yousuf Raza Gilani principale del ministro che il Pakistan faccia “tutto nella relativa alimentazione„ portare quelli colpevoli di Mumbai a giustizia.
L'inclusione delle preoccupazioni del Pakistan sulle minacce contro “i officialises zone di altre e di Balochistan„ le relative accuse del terrore dichiarare-patrocinato contro noi, resistenze i nostri consolati nell'Afghanistan in polemica più grande e dà le preoccupazioni del Pakistan domestiche e la legittimità internazionale. “Altre zone„ tale imprecisione è unpardonable in un testo negoziato ingrandisce la portata per porre agli attacchi del terrorista del portello dell'India dovunque in Pakistan. L'ordine del giorno di terrorismo ora è diventato di più “uguale„ per il Pakistan. Tutto questo riduce il nostro margine diplomatico futuro della manovra.
La difesa della dichiarazione unita nel Parlamento rinforza le apprensioni circa il corso della nostra politica del Pakistan basata sulle speranze, sulle preghiere, sulle parole di riassicurazione, sulla buona fede e sul buon senso dei capi del Pakistan. La presentazione pura del dossier del Pakistan sulle indagini di Mumbai è una base sottile per il terrore ed il dialogo delinking. Suggerire che il dialogo al livello dei ministri principali, dei ministri stranieri e dei ministri degli esteri è sperimentale ed insufficientemente serio politicamente e non rende per principii e che soltanto il dialogo composito livellato secondario dovrebbe essere il touchstone della tolleranza zero del governo del terrore, è di estrarre un'aringa rossa.
Se il processo di dialogo ancora dipende dal Pakistan che si comporta sul terrore, il testo interessato potrebbe leggere semplicemente: “L'azione sul terrore non dovrebbe essere contingente sulla ripresa del processo composito di dialogo„. Che siamo un libro aperto è una discussione morale, non diplomatica. Siamo stati messi sul defensive in pubblico; la nostra difesa sarà dietro i portelli. Come soddisferemo il Pakistan trumped sulle spese dopo tre anni di sforzo infruttuoso nel meccanismo unito di terrore è poco chiaro. Il harangue muscolare presunto nel Pakistan su terrorismo in riservato dovrebbe indicare in qualche luogo nei pectorals della dichiarazione unita. La strada allo EL-Sceicco di Sharm è stata pavimentata con gli errori egregious; la strada avanti è probabile essere segnata con i potholes di manipolazione più inept del Pakistan.
Zwei Wahlen für Indo Pak
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Es gibt nur zwei Wahlen für Indien und Pakistan - Krieg und Frieden. Krieg ist tödlich und er kann beide Länder ohne irgendeine Spur seiner Identitäten zerstören. Frieden ist die nehmende Zeit und er erfordert enorme Geduld. Wenn beide diese Nationen Krieg wünschen, können sie voran gehen und sich zerstören. Wenn sie interessiert sind, an, dann zu überleben, müssen sie sitzen und das Problem trotz der Terroristen zu lösen, die sie stoppen, indem das Bombardieren des Unschuldigs, lebt. Tadelnd, müssen Muß-Anschlag und langer Anblick innen eingestellt werden, um die subcontinental Krise zu lösen, die die Welt auf die letzten sieben Dekaden prüft.
Kanwal Sibal gibt seine Ansicht in die Zeiten Indien (31. Juli 2009)
des Friedens mit Pakistan ist wünschenswert, aber unsere politischen Richtlinien müssen auf Führung Pakistans, nicht unsere Erwartungen basieren. Ein größerer Anblick unseres Verhältnisses
zu Pakistan kann nicht offenkundige Wirklichkeiten ignorieren. Wenn wir die Zwäng der Nachbarschaft erkennen müssen, so, Pakistan wenn. Wenn es lebenswichtig für uns ist, Frieden mit Pakistan zu versuchen und zu bilden und wenn wir eine Verpflichtung haben, so zu tun, sollte Pakistan wechselseitige überzeugungen haben.
Pakistan ist nicht ein normaler Gegner. Es erbte Bestehen durch seine Ablehnung von Indien; das Umfassen wir kann sein überleben bedrohen. Frieden mit Indien würde befestigte Interessen bedrohen, da er interne Gleichungen Energie Pakistans ändern, den Griff des Militärs auf Politik freigeben würde, das salience der islamischen Gruppen verringern und das Wachstum der Demokratie dort erlauben. Unser „befestigter“ Interessen Gewinn vom Frieden mit Pakistan, als unserer Verpflichtung gegenüber secularism, interne Kommunalharmonie, Politik des Pauschalpreises sowie unser Wirtschaftswachstum und externer Einfluß erhalten vereinigt.
Pakistans Dekade-alte Konfrontation mit Indien hat künstlich sein externes Profil, während andere uns, besonders auf den politischen und strategischen Ausgaben des Kernes einklammern und gleiche Verantwortlichkeit für Frieden und Sicherheit auf demokratischem werfen, pluralist und gesetzestreu Indien und ein Extremismus-entstellter und Terrorismus-angesteckter ausfallender Zustand wie Pakistan aufgeworfen. Gegner wie China nutzen die Situation aus, um Pakistan, einschließlich das Zur Verfügung stellen es ökonomisch und militärisch zu stützen Kernmuskel, um Indien zu enthalten. Normalisierung erhöht Status Indiens, aber entlüftet Dienstprogramm Pakistans zu anderen. Das ist, warum seine Politik in Richtung zu Indien strategisch feindlich bleibt, selbst wenn aus kurzfristigen taktischen Gründen es anders vortäuscht.
Unsere Entscheidungsträger sind abgeneigt, die Tiefe unserer Probleme mit Pakistan völlig zu bestätigen. Wir haften dem Begriff der, da wir die gleichen Leute sind, Entfremdung können überwunden werden an, und wir können gehen mehr als Hälfte der Abstand beim Bieten für Versöhnung. Unsere eigene große moslemische Bevölkerung gibt uns eine Richtung der Verpflichtung, ein Modus vivendi mit Pakistan zu finden. Außerdem mit Nutzen der Normalisierung, die und externer Druck und ein Auge auf der Geschichte spielt ihre Rolle so frei ist, glauben unsere Führer aller Farben dem Drängen, einen Durchbruch mit Pakistan regelmäßig zu versuchen.
Unsere Suche nach Frieden fällt aus, weil die Idee des Friedens mit Indien nicht pakistanische Entscheidungsträger rührt. Die Angst, zum sich von Pakistan zu engagieren läßt uns ernste Fehler in unserer vermittelnden Strategie festlegen. Die vorhergehende UPA Regierung haftete der Hoffnung an, die, indem er als Opfer von Terrorismus mit Pakistan sich gleichstellt und, daß Nichtzustand Schauspieler dort die äußere staatliche Aufsicht laufen lassen und erklären, den irreversiblen Dialogprozeß, politisch annimmt, aufsaugender periodischer Terrorist gegen uns in Angriff nimmt und vertraute pakistanischen Absichten genug, auf die rückseitige Führung weiterzukommen, wir, würde geben der Idee des Friedens eine Wahrscheinlichkeit. Die des Mumbai folgende Führung der Ungeheuerlichkeit Angriffs und der pakistanischen Einrichtung sollte unsere Illusionen zerbrochen haben.
Aber Nr., UPA-2 hat frühere Fehler wiederholt und sie zusammengesetzt. Die verwirrender Sharm ELScheich gemeinsamen Aussage delinks der Dialogprozeß von der Tätigkeit auf Terror durch Pakistan. Es stellt uns wieder mit ihm als Opfer von Terrorismus gleich. Und es verengt Pakistans weit Verpflichtung 2004, um den Terror nicht zu erlauben, der bei Indien von seiner Gegend verwiesen wird, und unsere Nachfrage nach dem Abbauen seiner Terroristinfrastrukturs, auf Premierminister Yousuf Raza Gilanis begrenzte Versicherung, daß Pakistan „alles in seiner Energie“, die zu holen tut, die von Mumbai zur Gerechtigkeit schuldig sind.
Einbeziehung von Interessen Pakistans auf Drohungen „Balochistan und andere Bereiche“ zu den officialises seine Anklagen des Zustand-geförderten Terrors gegen uns, Gegenkräfte unsere Konsulate in Afghanistan in grössere Kontroverse und gibt die inländischen Interessen Pakistans und internationale Legitimität. „Andere Bereiche“ solche Unbestimmtheit ist in einem verhandelten Text vergrößert den Bereich, um an den Tür-Terroristangriffen Indiens innerhalb Pakistans überall zu legen unpardonable. Die Tagesordnung von Terrorismus ist jetzt mehr für Pakistan „gleich“ geworden. Alles verringert dieses unseren zukünftigen diplomatischen Seitenrand des Manövers.
Die Verteidigung der gemeinsamen Aussage im Parlament verstärkt Befürchtungen über den Kurs unserer Pakistan Politik, die auf Hoffnungen, Gebeten, Versicherenwörtern, gutem Glauben und guter Richtung von Führern Pakistans basiert. Die bloße Darstellung von Dossier Pakistans auf den Mumbai Untersuchungen ist eine dünne Grundlage für delinking Terror und Dialog. Vorzuschlagen daß Dialog auf dem Niveau der Premierminister, der Außenminister und der Außenminister und unzulänglich ernst politisch vorläufig ist und erbringt nicht auf Grundregeln und daß nur der unterstellte waagerecht ausgerichtete zusammengesetzte Dialog der Prüfstein der nulltoleranz der Regierung des Terrors sein sollte, ist einen vorläufigen Emissionsprospekt zu zeichnen.
Wenn der Dialogprozeß noch von Pakistan abhängt, das auf Terror fungiert, könnte der beteiligte Text einfach gelesen haben: „Tätigkeit auf Terror sollte nicht auf der Zurücknahme des zusammengesetzten Dialogprozesses abhängig sein“. Daß wir ein geöffnetes Buch sind, ist ein moralisches Argument, nicht ein diplomatisches. Wir sind auf die Defensive in öffentlichkeit gesetzt worden; unsere Verteidigung ist hinter Türen. Wie wir erfüllen, trumped Pakistans herauf Aufladungen nach drei Jahren erfolgloser Bemühung in der gemeinsamen Terroreinheit ist unklar. Die angenommene muskulöse Tirade nach Pakistan auf Terrorismus in privatem sollte in den Brüsten der gemeinsamen Aussage irgendwo gezeigt haben. Die Straße zum Sharm ELScheich wurde mit unerhörten Fehlern gepflastert; die Straße voran ist wahrscheinlich, mit Schlaglöchern der unpassenderen Behandlung von Pakistan gekennzeichnet zu werden.
Duas opções para Indo Pak
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
Två alternativ för Indo Pak
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Det finns endast två alternativ för Indien och Pakistan - kriga och fred. Kriga är dödligt, och det kan förstöra de båda länderna utan någon trace av dess identiteter. Fred är tid som tar, och den kräver jättelik patiens. Om båda dessa nationer önskar, kriga, kan de gå framåt och förstöra sig. Om de intresseras, i att fortleva därefter, måste de sitta, och att lösa problemillviljan som terroristerna som stoppar dem, genom att bombardera oskyldigen, bor. Att klandra varje annat måste stoppa, och att long vision måste vara fastställdt in att lösa den subcontinental krisen som testar världen för de förgångna sju årtiondena.
Kanwal Sibal ger his beskådar i tiderna av Indien (31 Juli 2009) som
fred med Pakistan är önskvärd, men vår politik måste att baseras på Pakistan uppförande, inte våra förväntningar. En större vision av vårt förhållande
med Pakistan kan inte ignorera uppenbara verklighetar. Om vi måste känna igen tvång av neighbourhooden, så, bör Pakistan. Om det är livsviktigt för oss till försök och gör fred med Pakistan, och om vi har ett åtagande att göra så, bör Pakistan ha reciprocal övertygelser.
Pakistan är inte en det normalaadversary. Det kom in i existens förbi dess kassering av Indien; när du omfamnar oss kan hota dess överlevnad. Fred med skulle Indien hotar befäst intresserar, som den skulle förändrar inre Pakistan driver likställande, frigör militär fattande på politik, förminskar saliencen av islamiska grupper och låter tillväxten av demokrati där. Vårt ”som befästas”, intresserar affärsvinst från fred med Pakistan, som vår förpliktelse till secularismen, inre kollektiv harmoni, politik av inclusiveness, såväl som vår ekonomisk tillväxt och utsidapåverkan får konsoliderade.
Pakistan har årtionde-gammala konfrontation med Indien konstgjort lyftt dess utsida profilerar, som andra sätter inom parantes oss, speciellt på kärnar ur politiskt, och strategiskt utfärdar, jämbördigt ansvar för rollbesättning för fred och säkerhet på demokratiskt, pluralisten och law-abiding Indien och endisfigured och terrorism-smittad brist statliga lika Pakistan. Adversaries gillar den Kina bedriften läget för att stötta Pakistan economically och militarily och däribland att ge den den kärn- muskeln, för att innehålla Indien. Ska Normalisation förhöjer Indien status, men ska deflaterar Pakistan som är nytto- till andra. Det är varför dess politik in mot ska Indien återstår strategiskt fientlig, om även för kortfristigt taktiskt resonerar, låtsar det annars.
Våra makthavande personer är ovilliga fullständigt att bekräfta djupet av våra problem med Pakistan. Vi cling till aningen som, som vi är det samma folket, estrangement kan vara betagna, och vi kan gå mer än halva distansera, i att bjuda för försoning. Vår egna stora Muslim befolkning ger oss en avkänning av åtagandet att finna en modusvivendi med Pakistan. Dessutom med gynnar av klar normalisation som är så, och utsidan pressar och en syna på historia som allra leker deras del, vår tonkänselförnimmelse för ledare driften periodvis till försök ett genombrott med Pakistan.
Vårt sökanden för fred missar, därför att idén av fred med Indien inte uppståndelsepakistaniermakthavande personer. Ångest som kopplar in Pakistan, gör oss att begå allvarligt missförstår i vår förhandla strategi. Den föregående UPA-regeringen clung till hoppet som, genom att likställa oss själva som ett offer av terrorism med Pakistan som accepterar det, non-påstå skådespelarear där fungerar den utvändiga regeringen kontrollerar och att förklara irreversible de föra dialog processaa, absorberande politiskt periodiska terroristattackerna mot oss och att lita på pakistanska avsikter nog att fortskrida på baksidaen kanaliserar, oss skulle give idén av fred en riskera. Den Mumbai attack allvar och pakistanieretablering följande uppförande bör ha splittrat våra illusioner.
Men nr.en, UPA-2 har upprepat tidigare missförstår och blandade dem. De gäcka delinksna för Sharm el-Sheikh gemensamma meddelande föra dialog som är processaa från handling på skräck av Pakistan. Det likställer oss igen med det som ett offer av terrorism. Och det begränsar Pakistan breda förpliktelse 2004 att inte låta skräcken som riktas på Indien från dess territorium och vår begäran för demontering av dess terroristinfrastruktur, till premiärministerYousuf Raza Gilanis begränsad försäkring som ska Pakistan ”allt i dess driver” för att komma med de som är skyldiga av Mumbai till rättvisa.
Medräknandet av Pakistan bekymmer på hot till ”Balochistan och för andra områden” officialises dess beskyllningar av densponsrade skräcken mot oss, friktioner våra konsulat i Afghanistan in i mer stor tvist och ger Pakistan bekymmerhemhjälp och landskamplegitimitet. Är den sådan vagheten ”för andra områden” unpardonable i en förhandlad text förstorar räckvidden för att lägga på Indien attacker för dörrterroristen någonstans inom Pakistan. Dagordningen av terrorism har nu blivit mer ”jämbördig” för Pakistan. Allt förminskar detta vårt framtida diplomatiskt förser med marginal av manövrerar.
Försvaret av det gemensamma meddelandet i parlament förstärker uppfattningsförmågar om jaga av vår Pakistan politik som baseras på hopp, böner som uppmuntrar uttrycker, bra tro och bra avkänning av Pakistan ledare. Den bara presentationen av Pakistan dossier på de Mumbai utredningarna är en tunn bas för delinking skräck och förar dialog. Att föreslå, som förar dialog på det jämnt av premiärministerar, utrikesministerar och utländska sekreterarar, är tentativt och otillräckligt allvarligt politiskt och inte avkastning på principer, och, som underordna endast den jämna komposit, föra dialog bör vara prövosten av regering nolltolerans av skräcken, är att dra en villospår.
Om den processaa stillbilden för föra dialog beror på Pakistan som agerar på skräck, kunde den angick texten enkelt ha läst: ”Bör handlingen på skräck inte vara eventuell på fortsättningen av komposit förar dialog processaa”. Boka är ett moraliskt argument, inte diplomatisk, att vi är ett öppet. Vi har varit pålagda defensiven i allmänhet; vårt ska försvar är bak dörrar. Tillfredsställ Pakistan trumped upp laddningar efter tre år av mislyckat försök i den gemensamma skräckmekanismen är oklart, hur vi ska. Den förment muskulösa harangen till Pakistan på terrorism i privat bör ha visat någonstans i bröstfenorna av det gemensamma meddelandet. Vägen till den Sharm el-Sheikhen stenlades med oerhört missförstår; vägen framåt är rimlig att markeras med gropar av pakistanskt mer orimlig bruk.
2 варианта для Indo Pak
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Только 2 варианта для Индии и Пакистана - война и мир. Война deadly и оно может разрушить обе страны без любого следа своих тождественностей. Миром будет время принимая и он требует преогромного терпения. Если обе этих нации хотят войну, то они могут пойти вперед и разрушить. Если они заинтересованн в выдерживать после этого, то они должны сидеть и разрешить проблема несмотря на террористов останавливая их путем бомбить невиновные жизни. Обвиняющ стоп сусла и длиннее зрение необходимо установить внутри для того чтобы разрешить subcontinental кризис испытывает мир на прошлые 7 декад.
Kanwal Sibal дает его взгляд в временах мира Индии (31-ое июля 2009
) с Пакистаном желательно но наши политики должны быть основаны на проведении Пакистана, не наших ожиданностях. Более большое зрение нашего отношения
с Пакистаном не может проигнорировать manifest реальности. Если мы должны узнать вынуждения района, то так ESLI Пакистан. Если существенн для нас попытаться и сделаться мир с Пакистаном, и если мы имеем обязательство сделать так, то Пакистан должен иметь взаимные осуждения.
Пакистан не будет нормальным adversary. Оно come into существование своим сбросом Индии; обнимать нас может угрожать своего выживания. Мир с Индией угрожал бы entrenched интересов по мере того как он изменил бы уровнения силы Пакистана внутренне, выпустил бы сжатие воискаа на политике, уменьшил бы salience исламских групп и позволил бы рост народовластия там. Наше «entrenched» увеличение интересов от мира с Пакистаном, как наше принятие окончательного решения к secularism, внутренне общинная сработанность, политики inclusiveness также, как наш экономический роста и внешнее влияние получают консолидированными.
Конфронтация Пакистана декад-старая с Индией искусственни поднимала свой внешний профиль по мере того как другие отыскивают вилку мы, специально на вопросах сердечника политических и стратегических, бросающ равную ответственность для мира и обеспеченность на демократическом, pluralist и законопослушную Индию и extremism-изуродованное и террорисм-зараженное терпя неудачу положение как Пакистан. Adversaries как Китай эксплуатируют ситуацию для того чтобы buttress Пакистан экономично и воински, включая обеспечивать его ядерная мышца, для того чтобы содержать Индию. Нормированность увеличит состояние Индии, но выкачает общее назначение Пакистана к другим. То почему свои политики к Индии останут стратегически вражескими, even if для недолгосрочных тактических причин она претендует в противном случае.
Наши policymakers неохотны полно подтвердить глубину наших проблем с Пакистаном. Нас льнем к придумке, по мере того как мы будем такими же людьми, estrangement можно отжать, и мы можем погулять больше чем половина расстояния в предлагать цену для примиренности. Наша собственная большая мусульманская населенность дает нам чувство обязательства найти vivendi модуса с Пакистаном. Сверх того, с преимуществами нормированности настолько ясны, и внешними давлениями и глазом на истории играя их часть, наши руководители всех hues чувствуют позыв периодически пытать прорыв с Пакистаном.
Наш quest для мира терпит неудачу потому что идея мира с Индией не шевелит пакистанские policymakers. Тревожность для того чтобы включить Пакистан делает нас поручить серьезные ошибки в нашей обсуждая стратегии. Ранее правительство UPA прильнуло к упованию путем приравнивать как жертва террорисма с Пакистаном, признавая что актеры non-положения там приводятся в действие внешнее правительственный контроль, объявляя процесс диалога irreversible, политически поглощая периодический террорист атакует против нас, доверяя пакистанским намериям достаточно развить на тайный канал передачи секретной информации, мы дало бы идее мира шанс. Проведение enormity нападения Mumbai и пакистанской установки затем должно разрушить наши иллюзионы.
Но нет, UPA-2 повторяло более предыдущие ошибки и смешивало их. Delinks заявления baffling el-Sheikh Sharm совместные процесс диалога от действия на терроре Пакистаном. Оно приравнивает мы снова с им как жертва террорисма. И оно суживает принятие окончательного решения 2004 Пакистана широко для того чтобы не позволить террор сразу на Индии от своей территории, и наше требование для разбирать свою инфраструктуру террориста, к обеспечению Yousuf Raza Gilani премьер-министра ограничиваемому что Пакистан сделает «все в своей силе» принести те виновные Mumbai к правосудию.
Включение забот Пакистана на угрозах к «officialises Balochistan и других OBLASTей» свои обличительства положени-спонсированного террора против нас, сопротивлений наши консулаты в Афганистане в большую полемику и дает заботы Пакистана отечественные и международную легитимность. «Другие OBLASTи» такая неотчетливость unpardonable в обсуженном тексте увеличивают объем для того чтобы положить на нападения террориста двери Индии где-либо внутри Пакистан. Повестка дня террорисма теперь стала больше «равной» для Пакистана. Вс это уменьшает наш будущий дипломатический допустимый предел маневра.
Оборона совместного заявления в парламенте усиливает apprehensions о курсе нашей политики Пакистана основанной на упованиях, молитвах, словах reassuring, хорошем вере и хорошем чувстве руководителей Пакистана. Простым представлением досья Пакистана на исследованиях Mumbai будет тонкая основа для delinking террора и диалога. Предложить что диалог на уровне премьер-министров, министра иностранных дел и чужих секретарш предварительн и недостаточно серьезно политически, и не производит на принципах, и что только субординационным ровным составным диалогом должен быть touchstone допуска правительства zero террора, должна нарисовать красную сельдь.
Если процесс диалога все еще зависит на Пакистане действуя на терроре, то concerned текст смог просто прочитать: «Действие на терроре не должно быть контингентно на возобновлении составного процесса диалога». Что мы будем открытой книгой будет нравственным аргументом, не дипломатическое одним. Мы были одеты в дефенсива в публике; наша оборона будет за дверями. Как мы будем удовлетворять Пакистан trumped вверх по обязанностям после 3 лет неудачного усилия в совместном механизме террора мутноват. Supposed мышечное harangue к Пакистану на террорисме в приватном должно показать где-то в pectorals совместного заявления. Дорога к el-Sheikh Sharm была вымощана с egregious ошибками; дорога вперед правоподобна быть маркированным с potholes более inept регулировать Пакистана.
Twee Opties voor Indo Pak
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Er zijn slechts twee opties voor India en Pakistan - oorlog en vrede. De oorlog is dodelijk en het kan de beide landen zonder enig spoor van zijn identiteiten vernietigen. De vrede is tijd die neemt en het vereist enorm geduld. Als beide naties oorlog willen, kunnen zij doorgaan en vernietigen. Als zij in dan het overleven geinteresseerd zijn moeten zij en het probleem ondanks de terroristen zitten oplossen die hen tegenhouden door het onschuldige leven te bombarderen. Het beschuldigen van elkaar moet ophouden en de lange visie moet worden geplaatst binnen om de subcontinental crisis op te lossen die de wereld in de afgelopen zeven decennia test.
Kanwal Sibal geeft zijn mening in The Times van de Vrede van India (31 Juli 2009
) met Pakistan is wenselijk maar ons beleid moet op het gedrag van Pakistan, niet onze verwachtingen worden gebaseerd. Een grotere visie van onze verhouding
met Pakistan kan duidelijke werkelijkheid negeren niet. Als wij de dwang van buurt indien moeten erkennen, zo Pakistan. Als het voor ons essentieel is om vrede met Pakistan te proberen en te maken, en als wij een verplichting hebben dit te doen, zou Pakistan wederkerige overtuigingen moeten hebben.
Pakistan is geen normale tegenstander. Het kwam in bestaan door zijn verwerping van India; het omhelzen van ons kan zijn overleving bedreigen. De vrede met India zou verschanste belangen bedreigen aangezien het interne de machtsvergelijkingen van Pakistan zou veranderen, de greep van de militairen op politiek zou vrijgeven, salience van Islamitische groepen zou verminderen en de groei van democratie daar zou toestaan. Onze „verschanste“ belangen winnen bij vrede met Pakistan, aangezien onze verplichting aan secularism, interne communale harmonie, beleid van inclusiviteit evenals onze economische de groei en externe invloed geconsolideerd wordt.
Heeft de decennium-oude confrontatie van Pakistan met India kunstmatig zijn extern profiel opgeheven aangezien anderen ons, vooral op kern politieke en strategische kwesties koppelen, die gelijke verantwoordelijkheid voor vrede en veiligheid op democratisch, pluralistisch en respectabel India en een extremism-disfigured en terrorisme-besmette ontbrekende staat zoals Pakistan gieten. De tegenstanders zoals China exploiteren de situatie om Pakistan economisch en militair te steunen, met inbegrip van het verstrekken van het kernspier, om India te bevatten. De normalisatie zal de status van India verbeteren, maar zal het nut van Pakistan aan anderen laten leeglopen. Dat is waarom zijn beleid naar India strategisch vijandig zal blijven, zelfs als om tactische redenen op korte termijn het anders beweert.
Onze beleidsvormers zijn onwillig de diepte van onze problemen met Pakistan volledig om te erkennen. Wij klampen ons aan het begrip dat vast, aangezien wij de zelfde mensen zijn, estrangement kunnen worden overwonnen, en wij kunnen meer dan de helft van de afstand lopen in het bieden voor verzoening. Onze eigen grote Moslimbevolking geeft ons een betekenis van verplichting om een modus vivendi met Pakistan te vinden. Voorts met voordelen van normalisatie die zo duidelijk, en externe druk en een oog op geschiedenis die hun rol speelt is, voelen onze leiders van alle tinten de drang om een doorbraak met Pakistan periodiek te proberen.
Onze zoektocht naar vrede ontbreekt omdat het idee van vrede met India geen Pakistaanse beleidsvormers beweegt. De bezorgdheid om Pakistan in dienst te nemen maakt ons ernstige fouten in onze het onderhandelen strategie begaan. De vorige overheid UPA klampte zich aan de hoop dat vast door als slachtoffer van terrorisme met Pakistan te vergelijken aanvaardt, dat dat de niet-staatsactoren daar buiten overheidscontrole werken, die het dialoogproces verklaart onomkeerbare, politiek absorberende periodieke terroristenaanvallen tegen ons, vertrouwend op Pakistaanse bedoelingen genoeg om op het achterkanaal te vorderen, wij het idee van vrede een kans zouden geven. Het de enormiteit van de aanval Mumbai en van de Pakistaanse onderneming verdere gedrag zou onze illusies moeten verbrijzeld hebben.
Maar nr, upa-2 heeft vroegere fouten herhaald en hen samengesteld. In de war brengende de Gr-sjeik Sharm gezamenlijke verklaring delinks het dialoogproces van actie betreffende verschrikking door Pakistan. Het vergelijkt ons opnieuw met het als slachtoffer van terrorisme. En het versmalt de verplichting van wijd 2004 van Pakistan om verschrikking die in India van zijn grondgebied wordt geleid, en onze vraag voor het ontmantelen van zijn terroristeninfrastructuur, aan de beperkte verzekering dat niet toe te staan van eerste ministerYousuf Raza Gilani Pakistan „alles in zijn bevoegdheid“ zal doen om die te brengen schuldig van Mumbai aan rechtvaardigheid.
De opneming van belang van Pakistan op bedreigingen voor „Balochistan en andere gebieden“ officialises zijn beschuldigingen van staat-gesponsorde verschrikking tegen ons, sleept onze consulaten in Afghanistan in grotere controverse en geeft de zorgen van Pakistan binnenlandse en internationale legitimiteit. „Andere gebieden“ dergelijke vaagheid is onvergeeflijk in een besproken tekst vergroot de gelegenheid om bij de aanvallen van de de deurterrorist van India overal binnen Pakistan te leggen. De agenda van terrorisme is nu meer „gelijk“ voor Pakistan geworden. Dit alles vermindert onze toekomstige diplomatieke marge van manoeuvre.
De defensie van de gezamenlijke verklaring in het Parlement versterkt vrees over de cursus van ons beleid van Pakistan dat op hoop, gebeden, geruststellende woorden, goed geloof en goede betekenis van de leiders van Pakistan wordt gebaseerd. De zuivere presentatie van het dossier van Pakistan op de onderzoeken Mumbai is een dunne basis om verschrikking en dialoog delinking. Om voor te stellen dat de dialoog op het niveau van eerste ministers, ministers van Buitenlandse Zaken en ministers van Buitenlandse Zaken voorlopig en onvoldoende ernstig politiek, is en niet op principes opbrengt, en dat slechts de ondergeschikte niveau samengestelde dialoog touchstone van de nul tolerantie van de overheid van verschrikking zou moeten zijn, is een rode haring te trekken.
Als het dialoogproces nog van Pakistan afhangt dat op verschrikking handelt, kon de betrokken tekst eenvoudig gelezen hebben: De „actie betreffende verschrikking zou niet op het hervatten van het samengestelde dialoogproces“ moeten contingent zijn. Dat wij zijn is een open boek een moreel argument, niet diplomatieke. Wij zijn gezet op het defensief in publiek; onze defensie zal achter deuren zijn. Hoe wij zullen Pakistan trumped tevredenstellen omhoog lasten na drie jaar van niet succesvolle inspanning in het gezamenlijke verschrikkingsmechanisme is onduidelijk. Vermeende spierharangue aan Pakistan op terrorisme in privé zou ergens in pectorals van de gezamenlijke verklaring moeten getoond hebben. De weg aan Gr-sjeik Sharm werd bedekt met ongehoorde fouten; de weg zal vooruit waarschijnlijk met potholes worden gemerkt van inept behandeling van Pakistan.
اثنان خيارات ل [إيندو] [بك]
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
هناك فقط اثنان خيارات لهند وباكستان - حرب وسلام. حرب مميتة وهو يستطيع دمّرت كلا البلاد دون أيّ أثر من هويته. سلام وقت يأخذ ويتطلّب هو صبر ضخمة. إن كلا هذا أمم يريدون حرب, هم يستطيع ذهبت إلى الأمام ودمّرتبنفسي. يعيش إن هم يكونون راغبة في يبقى بعد ذلك هم ينبغي جلست وحللت المشكلة على الرغم من الإرهابيات يتوقّفهم ب يقصف البريئة. يلوم بعضهم بعضا عفن موقف ورؤية طويلة ينبغي كنت ثبتت داخل أن يحلّ الأزمة [سوبكنتيننتل] أيّ يكون يختبر العالم للسابقة سبعة عقود.
يعطي [كنول] [سبل] منظرته في الأوقات من هند (31 يوليو-تمّوز 2009)
سلام مع باكستان مرغوبة غير أنّ سياساتنا يضطرّ كنت أسّست على باكستان تصرّف إداريّ, لا توقعاتنا. رؤية كبيرة من علاقتنا
مع باكستان يستطيع لا يتجاهل حقائق ظاهرة. إن نحن ينبغي ميّزت الإجبار الجوار, هكذا سوفت باكستان. إن هو يكون حيويّة ل نا أن يحاول وجعلت سلام مع باكستان, وإن نحن نتلقّى إلتزام أن يتمّ هكذا, باكستان سوفت يتلقّى قناعة تبادليّة.
باكستان ليس خصوم عاديّة. هو [كم ينتو] وجود برفضه هند; يعتنقنا يمكن هدّدت بقاءه. هدّد سلام مع هند فوائد محصّنة بما أنّ هو غيّر باكستان داخليّة قوة معادلات, أطلق الجيش قبضة على سياسة, قلّل ال [سلينس] من مجموعة [إيسلميك] وسمح الحالة نموّ الديموقراطيّة هناك. نا "محصّنة" فوائد يحصل ربح من سلام مع باكستان, كتعهدنا إلى [سكلريسم], إنسجام داخليّة بلديّة, سياسات ال [إينكلوسفنسّ] [أس ولّ س] نموّ اقتصاديّنا وتأثير خارجيّة يعزّز.
باكستان يرفع مواجهة [دكدس-ولد] مع هند يتلقّى بشكل مصطنع قطاع جانبيّه خارجيّة بما أنّ أخرى يدعمنا, خصوصا على لب سياسيّة وإصدارات استراتيجيّة, يصبّ يتماثل مسؤولية لسلام وأمن على ديموقراطيّة, [بلورليست] وهند ملتزم بالقانون و[إإكسترميسم-ديسفيغرد] و [ترّوريسم-ينفكتد] [فيلينغ] دولة مثل باكستان. يستغلّ خصوم مثل الصين الحالة أن يسند باكستان اقتصاديّا وعسكريّا, بما في ذلك يزوّد هو عضلة نوويّة, أن يحتوي هند. [نورمليسأيشن] سيحسن هند وضع, غير أنّ سيخوي باكستان منفعة إلى أخرى. أنّ لما سياساته نحو هند سيبقون استراتيجيّا عدائيّة, [إفن يف] لأسباب قصير المدى تكتيكيّة هو يزعم خلاف ذلك.
واضع سياستنا غير راغب أن كلّيّا اعترفت العمق من مشاكلنا مع باكستان. نحن ب تمسّك إلى الفكرة أنّ, بما أنّ نحن نكون ال نفسه الناس, تنفير يستطيع كنت قهرت, ونحن يستطيع مشيت أكثر من نصف البعد في [بيدّينغ] لتوفيق. يعطينا نا خاصّة السّكان كبيرة مسلمة إحساس الإلتزام أن يجد [مودوس] [فيفندي] مع باكستان. فضلا عن ذلك, مع فوائد ال [نورمليسأيشن] يكون هكذا واضحة, وضغوط خارجيّة وعين على تاريخ يلعب جزءهم, يشعر زعيماتنا من كلّ تدرّج لون الدافع دوريّا أن يحاول إختراق مع باكستان.
يفشل بحثنا لسلام لأنّ الفكرة السلام مع هند لا يحرّك واضع سياسة باكستانيّ. يجعلنا حالة قلق أن يشبك باكستان ارتكبت أغلاط جدّيّة في نا يفاوض إستراتيجية. السابقة [أوبا] ب تمسّك حكومة إلى الأمل أنّ ب يعادلبنفسي كضحية الإرهاب مع باكستان, يقبل أنّ [نون-ستت] ممثلات هناك يشغلون مراقبة الحكومة خارجيّة, يفيد الحوار عملية متعذّر إلغاء, سياسيّا يمتصّ إرهابية دوريّة يهاجم ضدّ نا, يثق نيات باكستانيّ بكفاية أن يتقدّم على القناة خلفيّة, نحن أعطى الفكرة السلام فرصة. [مومبي] هجوم ضخامة وباكستانيّ إقامة تصرّف إداريّ لاحقة سوفت يتلقّى تناثرت أوهامنا.
غير أنّ قد كرّر رفض, [أوب-2] أغلاط مبكّرة ويركّبهم. المحيّرة [شرم] [إل-شيكه] مشتركة بيان [دلينكس] الحوار عملية من عمل على ذعر بباكستان. هو يعادلنا ثانية مع هو كضحية الإرهاب. ويضيّق هو باكستان عرضا 2004 تعهد لا أن يسمح ذعر يوجّه في هند من أرضه, وطلبنا ل يفكّك ه إرهابية بنية أساسيّة, إلى رئيس وزراء [يووسوف] [رزا] [جلني] يحدّ تأمين أنّ باكستان سيتمّ "كلّ شيء في قوته" أن يحضر أنّ مذنبة من [مومبي] إلى عدل.
يعطي تضمن من باكستان اهتمامات على تهديدات إلى "[بلوشستن] وأخرى مناطق" [أفّيسليسس] تهمه من [ستت-سبونسرد] ذعر ضدّ نا, مجرفة قنصليّاتنا في أفغانستان داخل جدال عظيمة وباكستان اهتمامات محلّية وشرعية دوليّة. "أخرى مناطق" هذا غموض [أونبردونبل] في يفاوض نص يكبّر المجال أن يكذب في هند باب إرهابية هجوم في أيّ مكان ضمن باكستان. يصبح الجدول الإرهاب يتلقّى الآن أكثر "يتماثل" لباكستان. كلّ يقلّد هذا هامشنا مقبلة ديبلوماسيّة [منويوفر].
يعزّز الدفاع من البيان مشتركة في مجلس نواب إدراكات حول المسلك من نا باكستان سياسة يؤسّس على أمل, صلوات, يعيد كلمات, [غود فيث] وإحساس جيّدة من باكستان زعيمات. العرض مجرّدة من باكستان ملف على [مومبي] تحقيقات أساس رقيقة ل [دلينكينغ] ذعر وحوار. أن لا ينتج يقترح أنّ حوار في المستوى من رئيس وزراء, وزير الخارجيّة ووزير خارجيّة تجريبيّة ودون كفاية جدّيّة سياسيّا, وعلى مبادئ, وأنّ فقط الحوار تابع فرعيّ مستوية مركّبة سوفت كنت المحك من الحكومة احتمال صفرة ذعر, أن يسحب [رد هرّينغ].
إن الحوار عملية بعد يعتمد على باكستان يتصرّف على ذعر, ال يقلق نص استطاع يتلقّى ببساطة قرأت: "عمل على ذعر سوفت لا يكون محتملة على العودة من المركّبة حوار عملية". أنّ نحن كتاب مفتوحة حجة أخلاقية, لا ديبلوماسيّة واحدة. وضعت نحن يتلقّى يكون على الموقف دفاعيّ في جمهور; سيكون دفاعنا خلف أبواب. كيف نحن سنرضي فاق باكستان فوق حشوات بعد ثلاثة سنون من جهد فاشلة في المشتركة ذعر آلية ملوّثة. الخطبة مزعومة عضليّة إلى باكستان على إرهاب في خاصّة سوفت يتلقّى أبديت في مكان ما في ال [بكتورلس] من البيان مشتركة. رصفت الطريق إلى [شرم] [إل-شيكه] كان مع أغلاط فضيع; الطريق إلى الأمام مرجّحة أن يكون علمت مع حفرة دائريّة من أكثر غير بارع يعالج من باكستان.
disponible también en: 
