The Prime Minister Dr. Manmohan Singh and the Congress party Sonia Gandhi are in the same wavelength. Both are cool headed and no knee jerk reacting people/ Despite the attempts by opposition and party to drive between them Manmohan and Sonia have maintained their relationship. This is extremely good for the developing country like India which is deliberately looking for political stability. The compulsions of coalition politics are preventing both from weeding out corrupt elements from the government. Whatever the media writes or the opposition shouts, the pair is strong enough to let down the coolness and surrender to the noise.

Rajeev Deshpande writes in The Times of India (2 August 2009)


On his return from Egypt in the early hours of July 17, a day after meeting his Pakistani counterpart Yousuf Gilani, Prime Minister Manmohan Singh
received a low-profile but important visitor. It was Ahmed Patel, political secretary to Congress chief Sonia Gandhi. Patel came calling even as storm clouds were darkening Delhi's skyline.

By the time Singh's aircraft touched down, the morning papers had begun to shrill a growing sense of shock and disbelief at the PM's delinking of terrorism from the composite dialogue with Pakistan, as well as the shock insertion of Balochistan into India-Pak bilaterals. The big question was: Why had the PM done the unthinkable?

Patel possibly briefed Singh about the reaction generated by the India-Pakistan joint statement inked in Sharm el-Sheikh. He would certainly have noted Singh's take on developments. Even as the Congress leadership treaded gingerly over the political thin ice in the next few days, Singh reached Parliament where he responded to the Opposition's belligerence by baldly reiterating the delinking of terror from talks. Both Houses heard him out but it was a deceptive calm.

After the July 18-19 weekend — during which Sonia met Singh — curiosity grew about whether or not Congress would now endorse the Singh-Gilani statement. Congress pointedly refused to do so, arguing it was for the government to offer explanations. The pot really began to boil because the commentariat had already slammed the PM for being either too naive or simply letting his guard slip.

The Singh-Sonia power equation has worn well since Congress's shock win in 2004. During the release of the 2009 manifesto, she firmly quelled speculation over Rahul Gandhi being a prime ministerial hopeful. And when she welcomed Singh to her home, 10 Janpath, on May 16, after the poll results showed a big Congress win, it was as a proud guardian would greet a bright ward.

Singh has never lost sight of that essential dynamic. He knows that it is Sonia who powers the party and government. His success in delivering on welfare schemes, driven by Sonia's aam aadmi convictions, was seen to have helped Congress retain power. It cemented his position as Mr Reliable. The events at Sharm el-Sheikh are the first bump on the smooth path trod by these partners.

Just what was it that Singh tried in his talks with Gilani? Did he fail to anticipate a disjunct with his party on the issue? Those with access to Singh point to parallels with the saffron storm over BJP veteran L K Advani's "Jinnah-was-secular" remark. The Congress faithful, outraged that 26/11 is being "forgotten", led the revolt just as Advani was set upon by his own partymen. Efforts to break the mould are often seen as heretical.

The trouble began, sources admitted, with the Pakistani press at Sharm el-Sheikh swiftly telegraphing the de-bracketing of terror and inclusion of Balochistan as major victories for Gilani. The initial mood was set, only to gather momentum and result in a media frenzy that ended up obscuring the true nature of the initiative.

The philosophical choice that Singh presented: Could India and Pakistan break away from their hawkish stance? Could India shed its sense of victimhood, genuinely de-hyphenating itself from Pakistan? When the big powers were prepared to look at India in its own right, where was the profit in bringing up Pakistan at every turn? Singh also told the Lok Sabha on July 29 that in the absence of the option of war, dialogue was the only way out. His vision of a "shared future and common prosperity" is anchored in the belief that it is time to break out of mutually hostile silos.

It all sounded fine as a doctrine. But it left the Prime Minister's party cold mainly because the Sharm el-Sheikh joint statement was seen to leave India's flanks exposed. Doubts lingered over Gilani's views. Did the Pakistan prime minister fully share Singh's genuine desire for peace? Or was he merely looking to ease ties with India because of Pakistan's reluctant offensive against the Taliban?

Congress leaders are unreconciled to the Balochistan reference even though the official camp argued this gave India as much leeway to comment on the Pakistani province as it did to Islamabad to rake up the "Indian hand". Party sceptics feel this gave BJP the upper hand and needlessly embarrassed India's security establishment. Like the "Pakistan-is-a-victim-of-terror" formulation, Balochistan is seen falsely to equate Islamabad's jihad policy in Kashmir with India's alleged interference.

As his subsequent clarification showed, when he virtually ruled out the quick resumption of talks, the PM has understood his moves might have been mistimed or at least poorly communicated. And Sonia's backing, this time round, has been carefully conditional. In saying Pakistan has to deliver on its pledges, she has drawn a clear red line — out-of-the-box thinking on Pakistan was a fraught project.

As Congressmen mulled over a confusing week, the big question remained. And it was not about whether Singh overstepped his brief. But did he forget his basic instincts as Congressman and member of Sonia's party?
________________________________________________________________________________
Chandan Mitra writes in The Times of India (2 August 2009)

It pays Sonia Gandhi to keep Manmohan Singh weak, while he benefits by happily staying weak. This ensures she can comfortably mother him, bail him
out of traps he frequently falls into but never remotely emerges as a political threat to the dynasty. At times, though, it is impossible not to wonder if Manmohan Singh consciously dons the "bechara" mantle. Apart from pleasing Sonia Gandhi, it also helps him garner unprecedented support from sections of the media and bleeding heart liberals who, unfortunately, constitute a powerful opinion-making class. But the Prime Minister's latest surrender at Sharm el-Sheikh doesn't fall into the category of calculated projection of weakness. It is proof, if proof were ever needed, that Manmohan Singh's capacity to withstand Washington's pressure or Islamabad's charm offensive is pathetically low.

This time though, Sonia Gandhi has been less than fulsome in her support to the man she depends upon to keep the seat warm for her son. Her speech at the Congress Parliamentary Party meeting last Thursday in which she defended his clarification on Sharm el-Sheikh in Parliament but stopped well short of endorsing the joint statement with Pakistan, suggested a subtle expression of displeasure. Manmohan's "weakness" is a virtue in domestic politics but not in the conduct of international diplomacy especially on a subject as sensitive as Pakistan. The Prime Minister's Hindi-Paki bhai-bhai approach at Sharm el-Sheikh was not only reminiscent of the naivete of the Nehru-Gandhi dynasty's founder with regard to China, but yet another example of his abject surrender to American foreign policy goals in the sub-continent.

Possessing an astute political mind, comparable only to her mother-in-law's, Sonia Gandhi knows that Manmohan Singh is far from an instinctive politician. She, therefore, protects him from political and organisational complexities, depending instead on trusted associates like Ahmed Patel for strategic inputs and Pranab Mukherjee to run political as well as administrative matters. That has left the Prime Minister only one arena in which he can function with some measure of autonomy, namely, foreign policy. Admittedly, she has built a support system that is enviable by political standards because the Byzantine web of diffused responsibilities keeps her out of the line of fire. But only when she throws her weight behind Manmohan Singh's ardent desires does it become policy. For instance, she was initially unsure of going ahead with the nuclear deal and forced her handpicked Prime Minister to publicly declare that he was ready to live with disappointments. When she subsequently changed her mind, it was left to her political managers to sew up a deal with the Samajwadi Party before she came out in his defence thereby allowing Manmohan Singh to craft a maddeningly one-sided agreement. The deal, however, was sold most effectively as a panacea for India's energy crisis by the Congress's spin-doctors! Manmohan Singh was weak enough to first agree to drop it and then resurrect it once she decided to back him.

Among the Prime Minister's most defining characteristics is his unnatural absence of ego. This time too, when he discovered Sonia Gandhi was unhappy with his concessions to Pakistan on Balochistan and delinking cross-border terrorism from normalisation of relations, he quickly somersaulted. A junior minister was told to dismiss the joint statement as a mere "diplomatic paper" while the foreign secretary (who was elevated to this position by superseding 17 seniors) attributed it to "bad drafting". And in Parliament, he tried his best to pretend he had stuck to traditional policy parameters. Sonia Gandhi was mollified and rose to his defence next morning.

This sums up the sorry tale of India's power balance shifting out of South Block to the residence of the Congress president. And this is how a "weak" Manmohan Singh will ensure continuance in office — not at the pleasure of the President as the Constitution enjoins, but at the sufferance of his supreme leader.

Servage incassable entre Manmohan et Sonia
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Le Dr. de premier ministre. Manmohan Singh et la partie Sonia Gandhi du congrès sont dans la même longueur d'onde. Tous les deux sont dirigé frais et aucun réflexe patellaire réagissant des personnes en dépit des tentatives par l'opposition et la partie à la commande entre elles Manmohan et Sonia n'ont maintenu leur rapport. C'est extrêmement bon pour le pays en voie de développement comme l'Inde qui recherche délibérément la stabilité politique. Les contraintes de la politique de coalition empêchent tous les deux de sarcler dehors les éléments corrompus du gouvernement. Celui que les médias écrive ou les cris d'opposition, la paire est assez forte laissée en bas de la fraîcheur et se rendre au bruit.

Rajeev Deshpande écrit dans les temps de l'Inde (le 2 août 2009)


sur son retour d'Egypte dans les heures tôt du 17 juillet, un jour après avoir rencontré ses contre-parties pakistanaises Yousuf Gilani, premier ministre que Manmohan Singh
a reçu un visiteur low-profile mais important. C'était Ahmed Patel, secrétaire politique au congrès Sonia en chef Gandhi. Patel est venu appelant même pendant que donnez l'assaut à les nuages obscurcissaient l'horizon de Delhi.

Avant que l'avion de Singh ait atterri, les papiers de matin avaient commencé à aigu un sens croissant de choc et d'incrédulité à delinking du P.M. du terrorisme du dialogue composé avec le Pakistan, aussi bien que l'insertion de choc de Balochistan dans des bilaterals de l'Inde-Pak. La grande question était : Pourquoi eu le P.M. fait l'impensable ?

Patel ai probablement donné des instructions Singh au sujet de la réaction produite par le rapport commun du l'Inde-Pakistan encré dans le Sharm el-Sheikh. Il aurait certainement noté le prendre de Singh des développements. Même pendant que la conduite du congrès treaded délicat au-dessus de la glace mince politique en jours à venir, Singh a atteint le Parlement où il a répondu au belligerence de l'opposition en réitérant chauve delinking de la terreur des entretiens. Les deux Chambres l'ont entendu dehors mais c'était un calme trompeur.

Après le week-end du 18 au 19 juillet - pendant quel Sonia a rencontré Singh - la curiosité s'est développée au sujet si du congrès approuverait maintenant le rapport de Singh-Gilani. Le congrès de façon tranchante refusé pour faire ainsi, le discutant était pour que le gouvernement offre des explications. Le pot a vraiment commencé à bouillir parce que le commentariat avait déjà claqué le P.M. pour être ou trop naïf ou simplement laissant sa garde glisser.

L'équation de puissance de Singh-Sonia a porté bien puisque la victoire du choc du congrès en 2004. Pendant le dégagement du manifeste 2009, elle a fermement apaisé la spéculation au-dessus de Rahul Gandhi étant une pleine d'espoir ministériel principal. Et quand elle a fait bon accueil à Singh à sa maison, 10 Janpath, le 16 mai, après que les résultats de scrutin aient montré une grande victoire du congrès, il était car un gardien fier saluerait une salle lumineuse.

Singh n'a jamais perdu de vue cela dynamique essentiel. Il sait que c'est Sonia qui actionne la partie et le gouvernement. Son succès en livrant sur le bien-être complote, conduit par les convictions d'aadmi de l'Engin Air-Air de Sonia's, a été vu pour avoir aidé le congrès à maintenir la puissance. Il a cimenté sa position comme M. Reliable. Les événements au Sharm el-Sheikh sont la première bosse sur le chemin lisse marché par ces associés.

Au juste qu'était-ce ce Singh essayé dans ses entretiens avec Gilani ? N'a-t-il pas prévu un disjoint avec sa partie sur la question ? Ceux avec l'accès au point de Singh aux parallèles avec le safran donnent l'assaut à au-dessus de la remarque « Jinnah-être-séculaire » de L K Advani de vétéran de BJP. Le congrès fidèle, outragé que 26/11 « est oublié », mené la révolte juste comme Advani était placé au moment par ses propres partymen. Des efforts de casser le moule sont souvent vus comme hérétiques.

La difficulté a commencé, des sources admises, par la pression pakistanaise au Sharm el-Sheikh télégraphiant vite De-encadrer de la terreur et l'inclusion de Balochistan en tant que victoires principales pour Gilani. L'humeur initiale a été placée, seulement pour recueillir l'élan et le résultat dans une frénésie de médias qui a fini vers le haut d'obscurcir la nature vraie de l'initiative.

Le choix philosophique que Singh a présenté : Pourraient-ils l'Inde et le Pakistan détachés de leur position belliciste ? L'Inde a-t-elle pu jeter son sens de victimhood, De-se mettant un trait d'union véritablement du Pakistan ? Quand les grandes puissances pour regarder l'Inde à son propre chef, où le bénéfice en apportant le Pakistan ont-ils été préparés était-il haut à chaque tour ? Singh également a indiqué le Lok Sabha le 29 juillet qui en l'absence de l'option de la guerre, dialogue était la seule sortie. Sa vision d'« a partagé futur et la prospérité commune » est ancrée dans la croyance qu'il est temps d'éclater des silos mutuellement hostiles.

Il tout a retenti très bien comme doctrine. Mais il est parti du froid de la partie du premier ministre principalement parce que le rapport de joint de Sharm el-Sheikh a été vu pour laisser les flancs de l'Inde exposés. Les doutes se sont attardés au-dessus des vues de Gilani. Le premier ministre du Pakistan a-t-il entièrement partagé le désir véritable de Singh pour la paix ? Ou regardait-il simplement pour soulager des cravates avec l'Inde en raison de l'offensive réticente du Pakistan contre le Taliban ?

Le congrès que les chefs sont unreconciled à la référence de Balochistan quoique le camp officiel ait discuté ceci ait donné à l'Inde autant marge de sécurité au commentaire sur la province pakistanaise pendant qu'il faisait à Islamabad pour ratisser vers le haut « de la main indienne ». Les sceptiques de partie se sentent que ceci a donné à BJP le dessus et a inutilement embarrassé l'établissement de la sécurité de l'Inde. Comme la formulation de « Pakistan-être-un-victime-de-terreur », Balochistan est vu faussement pour égaliser la politique du jihad d'Islamabad au Cachemire avec l'interférence alléguée de l'Inde.

Pendant que sa clarification suivante montrée, quand il a pratiquement éliminé la reprise rapide des entretiens, le P.M. a compris ses mouvements pourraient avoir été mal calculer ou au moins avoir été mal communiqués. Et le support de Sonia, cette fois ronde, a été soigneusement conditionnel. En disant le Pakistan doit livrer sur ses engagements, elle a tracé une ligne rouge claire - la dehors-de-le-boîte pensant sur le Pakistan était un projet chargé.

Comme membres du Congrès chauffés au-dessus d'une semaine embrouillante, la grande question est demeurée. Et il n'était pas environ si Singh a outrepassé son dossier. Mais a-t-il oublié ses instincts de base comme membre du Congrès et membre de la partie de Sonia ?
Le ________________________________________________________________________________
Chandan Mitra écrit dans les temps de l'Inde (le 2 août 2009) qu'

il paye Sonia Gandhi pour maintenir Manmohan Singh faible, alors qu'il bénéficie de rester heureusement faible. Ceci l'assure peut confortablement l'enfanter, l'écopent
hors des pièges qu'il tombe fréquemment dans mais émerge jamais à distance comme menace politique à la dynastie. Parfois, bien que, il soit impossible de ne pas se demander si Manmohan Singh met consciemment le manteau de « bechara ». Indépendamment de satisfaire Sonia Gandhi, il l'aide également à recueillir l'appui sans précédent des sections des libéraux de coeur de médias et de saignement qui, malheureusement, constituent une classe puissante de prise de position. Mais la dernière reddition du premier ministre au Sharm el-Sheikh n'entre pas dans la catégorie de la projection calculée de la faiblesse. C'est preuve, si la preuve étaient jamais nécessaire, qui la capacité de Manmohan Singh à l'offensive de résister de Washington pression ou du charme d'Islamabad est pathétiquement basse.

Cette fois cependant, Sonia Gandhi a été moins qu'excessif dans son appui à l'homme qu'elle dépend au moment pour maintenir le siège chaud pour son fils. Son discours à la partie parlementaire du congrès rencontrant le jeudi passé l'où elle a défendu sa clarification sur le Sharm el-Sheikh au Parlement mais a arrêté le short bon d'approuver le rapport commun avec le Pakistan, suggéré une expression subtile de mécontentement. La « faiblesse » de Manmohan est une vertu dans la politique domestique mais pas dans la conduite de la diplomatie internationale particulièrement sur un sujet aussi sensible que le Pakistan. L'approche de bhai-bhai de Hindi-Paki du premier ministre au Sharm el-Sheikh était non seulement réminiscente du naivete du fondateur de la dynastie de Nehru-Gandhi en ce qui concerne la Chine, mais d'encore un autre exemple de sa reddition vile aux buts américains de politique étrangère dans le secondaire-continent.

Possédant un esprit politique astucieux, comparable seulement à sa mère, Sonia Gandhi sait que Manmohan Singh est loin d'un politicien instinctif. Elle le protège, donc, contre des complexités politiques et d'organisation, dépendant à la place des associés de confiance comme Ahmed Patel pour les entrées stratégiques et le Pranab Mukherjee pour courir politique aussi bien que les sujets administratifs. Cela a laissé au premier ministre seulement une arène dans laquelle il peut fonctionner avec une certaine mesure d'autonomie, à savoir, politique étrangère. Évidemment, elle a établi un système de soutien qui est enviable par des normes politiques parce que le Web bizantin des responsabilités diffuses la garde hors de la ligne du feu. Mais seulement quand elle jette son poids derrière des désirs ardents de Manmohan Singh il deviennent politique. Par exemple, elle était au commencement incertaine d'aller en avant avec l'affaire nucléaire et forcé son premier ministre trié à la main déclarer publiquement qu'il était prêt à vivre avec des déceptions. Quand elle a plus tard changé d'avis, il a été laissé à ses directeurs politiques pour coudre vers le haut d'une affaire avec la partie de Samajwadi avant qu'elle soit venue dehors dans sa défense permettant de ce fait à Manmohan Singh d'ouvrer un accord de façon exaspérante recto. L'affaire, cependant, a été vendue le plus efficacement comme panacée pour la crise énergétique de l'Inde par les tourner-docteurs du congrès ! Manmohan Singh était assez faible à d'abord acceptent de le laisser tomber et puis de le ressusciter une fois qu'elle décidait de le soutenir.

Parmi le premier ministre le plus définissant des caractéristiques est son absence artificielle de moi. Ce temps aussi, quand il a découvert Sonia Gandhi était peu satisfait de ses concessions au Pakistan sur Balochistan et de terrorisme frontalier delinking de la normalisation des relations, il somersaulted rapidement. Un ministre junior a été dit pour écarter le rapport commun comme seul « papier diplomatique » tandis que le ministre des affaires étrangères (qui a été élevé dans cette position en remplaçant 17 seniors) l'attribuait le « mauvais rédigeant ». Et au Parlement, il a essayé son meilleur pour le feindre avait collé aux paramètres traditionnels de politique. Sonia Gandhi a été calmé et s'est levé à sa défense le matin prochain.

Ceci résume le conte désolé de l'équilibre de la puissance de l'Inde décalant hors du bloc de sud à la résidence du président du congrès. Et c'est comment un Manmohan « faible » Singh assurera la continuation dans le bureau - pas au plaisir du président car la constitution encourage, mais à la tolérance de son chef suprême.

Bondage irrompible entre Manmohan y Sonia
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
El Dr. del primer ministro. Manmohan Singh y el partido Sonia Gandhi del congreso está en la misma longitud de onda. Ambos son haber dirigido fresco y ningún tirón de rodilla que reaccionaba a gente a pesar de las tentativas por la oposición y el partido a la impulsión entre ellos Manmohan y Sonia ha mantenido su relación. Esto es extremadamente bueno para el país en vías de desarrollo como la India que está buscando deliberadamente estabilidad política. Las obligaciones de las políticas de la coalición están evitando que ambos escardaran hacia fuera elementos corruptos del gobierno. Lo que los medios escriben o los gritos de la oposición, el par es bastante fuerte dejado abajo del coolness y entregarse al ruido.

Rajeev Deshpande escribe en los tiempos de la India (el 2 de agosto de 2009)


en su vuelta de Egipto sobre las horas tempranas del 17 de julio, un día después de resolver sus contrapartes paquistaníes Yousuf Gilani, primer ministro que Manmohan Singh
recibió a visitante discreto pero importante. Era Ahmed Patel, secretaria política al congreso principal Sonia Gandhi. Patel vino llamando así como las nubes de la tormenta obscurecía el horizonte de Delhi.

Para el momento en que el avión de Singh aterrizara, los papeles de mañana habían comenzado a chillón un sentido cada vez mayor del choque y de la incredulidad en delinking del P.M. del terrorismo del diálogo compuesto con Paquistán, así como la inserción del choque de Balochistan en los bilaterals de la India-Pak. La pregunta grande era: ¿Por qué tenido el P.M. hecho el increíble?

Patel resumió posiblemente Singh sobre la reacción generada por la declaración común de India-Paquistán entintada en el EL-Jeque de Sharm. Él habría observado ciertamente la toma de Singh en progresos. Así como la dirección del congreso treaded cauteloso sobre el hielo fino político en los días próximos, el parlamento alcanzado Singh donde él respondió al belligerence de la oposición calvo reiterando delinking del terror de negociaciones. Ambas casas lo oyeron hacia fuera pero era una calma engañosa.

Después del fin de semana del 18 al 19 de julio - durante qué Sonia resolvió Singh - la curiosidad creció alrededor si o no el congreso ahora endosaría la declaración de Singh-Gilani. El congreso pointedly rechazado para hacer así pues, discutiéndolo estaba para que el gobierno ofrezca explicaciones. El pote realmente comenzó a hervir porque el commentariat había cerrado de golpe ya el P.M. para ser o demasiado ingenuo o simplemente dejando a su protector deslizarse.

La ecuación de la energía de Singh-Sonia ha usado bien puesto que el triunfo del choque del congreso en 2004. Durante el lanzamiento del manifiesto 2009, ella calmó firmemente la especulación sobre Rahul Gandhi que era una esperanzada ministerial primero. Y cuando ella dio la bienvenida a Singh a su hogar, 10 Janpath, el 16 de mayo, después de que los resultados de la encuesta demostraran un triunfo grande del congreso, era pues un guarda orgulloso saludaría una sala brillante.

Singh nunca ha perdido de vista eso de vista dinámico esencial. Él sabe que es Sonia que acciona el partido y el gobierno. Su éxito en entregar en bienestar proyecta, conducido por las convicciones del aadmi del aam de Sonia, fue considerado para haber ayudado al congreso a conservar energía. Cementó su posición como Sr. Reliable. Los acontecimientos en el EL-Jeque de Sharm son el primer topetón en la trayectoria lisa pisada por estos socios.

¿Apenas cuál era ese Singh intentado en sus negociaciones con Gilani? ¿Él no pudo anticipar un disjunto con su partido en la edición? Ésos con el acceso al punto de Singh a los paralelos a la observación “Jinnah-ser-secular” de L K el Advani excesivo del veterano de la tormenta BJP del azafrán. El congreso fiel, ultrajado que “se está olvidando” 26/11, conducido la rebelión apenas mientras que Advani fue fijado sobre por sus el propio partymen. Los esfuerzos de romper el molde se consideran a menudo como heréticos.

El apuro comenzó, las fuentes admitidas, con la prensa paquistaní en el EL-Jeque de Sharm que telegrafiaba rápidamente de-acorchetar del terror y la inclusión de Balochistan como victorias importantes para Gilani. El humor inicial fue fijado, sólo para recolectar ímpetu y resultado en un frenesí de los medios que terminó encima de obscurecer la naturaleza verdadera de la iniciativa.

La opción filosófica que Singh presentó: ¿Podían la India y Paquistán romperse lejos de su postura hawkish? ¿Podía la India verter su sentido del victimhood, genuino de-escribiéndose con guión de Paquistán? ¿Cuándo las energías grandes fue preparado para mirar la India por derecho propio, dónde era el beneficio en traer Paquistán ascendente en cada vuelta? Singh también dijo el Lok Sabha el 29 de julio que en ausencia de la opción de la guerra, diálogo era la única salida. Su visión del “compartió futuro y la prosperidad común” se ancla en la creencia que es hora de explotar de silos mutuamente hostiles.

Sonaba todo muy bien como doctrina. Pero salió del frío del partido del primer ministro principalmente porque la declaración común del EL-Jeque de Sharm fue vista para dejar los flancos de la India expuestos. Las dudas se rezagaron sobre las opiniones de Gilani. ¿El primer ministro de Paquistán compartió completamente el deseo genuino de Singh para la paz? ¿O él miraba simplemente para facilitar lazos con la India debido a la ofensiva renuente de Paquistán contra el Taliban?

El congreso que son los líderes unreconciled a la referencia de Balochistan aun cuando el campo oficial discutió esto dio a India tanto abatimiento al comentario sobre la provincia paquistaní mientras que hizo a Islamabad para rastrillar encima de la “mano india”. Los escépticos del partido se sienten que esto dio a BJP la mano superior y que desconcertó innecesario el establecimiento de la seguridad de la India. Como la formulación del “Paquistán-ser-uno-víctima-de-terror”, Balochistan se ve falso para comparar la política del jihad de Islamabad en Cachemira con interferencia alegada de la India.

Mientras que su clarificación subsecuente demostró, cuando él eliminó virtualmente la reasunción rápida de negociaciones, el P.M. ha entendido que sus movimientos pudieron haber sido mistimed o por lo menos se comunicaron mal. Y el forro de Sonia, este vez redondo, ha sido cuidadosamente condicional. En decir Paquistán tiene que entregar en sus compromisos, ella ha dibujado una línea roja clara - la hacia fuera-de--caja que pensaba en Paquistán era un proyecto cargado.

Como miembros del Congreso reflexionados sobre sobre una semana confusa, seguía habiendo la pregunta grande. Y no era alrededor si Singh sobrepasó su escrito. ¿Pero él se olvidó de sus instintos básicos como miembro del Congreso y miembro del partido de Sonia?
El ________________________________________________________________________________
Chandan Mitra escribe en los tiempos de la India (el 2 de agosto de 2009) que

paga a Sonia Gandhi para mantener Manmohan Singh débil, mientras que él beneficia feliz permaneciendo débil. Esto la asegura puede servirle de madre comfortablemente, lo afianza
fuera de trampas que él cae con frecuencia en pero que emerge nunca remotamente como amenaza política a la dinastía. Ocasionalmente, aunque, es imposible no preguntarse si Manmohan Singh pone consciente la capa del “bechara”. Aparte de satisfacer a Sonia Gandhi, también le ayuda a garner la ayuda sin precedente de las secciones de los liberales del corazón de los medios y de sangría que, desafortunadamente, constituyen una clase de gran alcance del opinion-making. Pero la entrega más última del primer ministro en el EL-Jeque de Sharm no baja en la categoría de la proyección calculada de la debilidad. Es prueba, si la prueba era siempre necesaria, que la capacidad de Manmohan Singh de soportar la ofensiva de la presión de Washington o del encanto de Islamabad es pathetically baja.

Esta vez sin embargo, Sonia Gandhi ha sido menos que fulsome en su ayuda al hombre que ella depende sobre para mantener el asiento caliente para su hijo. Su discurso en el partido parlamentario del congreso que resolvía el jueves pasado en el cual ella defendió su clarificación en el EL-Jeque de Sharm en el parlamento pero paró el cortocircuito bien de endosar la declaración común con Paquistán, sugerido una expresión sutil del descontento. La “debilidad” de Manmohan es una virtud en política doméstica pero no en la conducta de la diplomacia internacional especialmente en un tema tan sensible como Paquistán. El acercamiento del bhai-bhai de Hindi-Paki del primer ministro en el EL-Jeque de Sharm era no sólo evocador del naivete del fundador de la dinastía de Nehru-Gandhi con respecto a China, pero de otro ejemplo de su entrega despreciable a las metas americanas de la política extranjera en el secundario-continente.

Poseyendo una mente política astuta, comparable solamente a su suegra, Sonia Gandhi sabe que Manmohan Singh está lejos de un político instintivo. Ella, por lo tanto, lo protege contra complejidades políticas y de organización, dependiendo en lugar de otro de asociados confiados en como Ahmed Patel para las entradas estratégicas y Pranab Mukherjee para funcionar político así como materias administrativas. Eso ha salido el primer ministro de solamente una arena en la cual él puede funcionar con una cierta medida de autonomía, a saber, política extranjera. Obviamente, ella ha construido un sistema de ayuda que es envidiable por estándares políticos porque la tela Byzantine de responsabilidades difundidas la guarda fuera de la línea del fuego. Pero solamente cuando ella lanza su peso detrás de los deseos ardientes de Manmohan Singh él se convierte en política. Por ejemplo, ella era inicialmente insegura de ir a continuación con el reparto nuclear y forzado su primer ministro recogido a mano a declarar público que él era listo vivir con decepciones. Cuando ella cambió posteriormente su mente, fue dejada a sus encargados políticos para coser encima de un reparto con el partido de Samajwadi antes de que ella viniera hacia fuera en su defensa de tal modo que permitía que Manmohan Singh haga un acuerdo a mano maddeningly unilateral. ¡El reparto, sin embargo, fue vendido lo más con eficacia posible como panacea para la crisis de la energía de la India por los hacer girar-doctores del congreso! Manmohan Singh era bastante débil a primero acuerda caerlo y después resucitarlo una vez que ella decidiera moverlo hacia atrás.

Entre el primer ministro que define características está su ausencia artificial del ego. Esta vez también, cuando él descubrió a Sonia Gandhi era infeliz con sus concesiones a Paquistán en Balochistan y el terrorismo fronterizo delinking de la normalización de relaciones, él somersaulted rápidamente. Dijeron un ministro menor para despedir la declaración común como “papel diplomático mero” mientras que el Ministro de Asuntos Exteriores (quién fue elevado a esta posición reemplazando 17 seniors) la atribuyó “malo que bosquejaba”. Y en el parlamento, él intentó su mejor para fingirlo se había pegado a los parámetros tradicionales de la política. Sonia Gandhi mollified y se levantó a su defensa la mañana próxima.

Esto resume el cuento apesadumbrado del balance de la energía de la India que cambia de puesto de bloque del sur a la residencia del presidente del congreso. Y éste es cómo un Manmohan “débil” Singh asegurará la continuación en oficina - no en el placer del presidente como la constitución impone, pero en el sufferance de su líder supremo.

Bondage Unbreakable fra Manmohan e Sonia
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Dott. del Primo Ministro. Manmohan Singh ed il partito Sonia Gandhi del congresso è nella stessa lunghezza d'onda. Entrambe sono diretta fredda e nessuno scatto di ginocchio che reagisce la gente malgrado i tentativi dall'opposizione e dal partito all'azionamento fra loro Manmohan e Sonia ha effettuato il loro rapporto. Ciò è estremamente buona per il p#se in via di sviluppo come l'India che sta cercando deliberatamente la stabilità politica. Le costrizioni delle politiche di coalizione stanno impedendo entrambi la sarchiatura fuori degli elementi corrotti dal governo. Qualunque i mezzi scrive o le grida di opposizione, l'accoppiamento è abbastanza forte lasciato giù il coolness e cedere al rumore.

Rajeev Deshpande scrive nei tempi dell'India (il 2 agosto 2009)


al suo ritorno dall'Egitto nelle ore in anticipo del 17 luglio, un giorno dopo avere venuto a contatto delle sue controparti pakistane Yousuf Gilani, Primo Ministro che Manmohan Singh
ha ricevuto un ospite low-profile ma importante. Era Ahmed Patel, segretaria politica al congresso Sonia principale Gandhi. Patel è venuto denominando proprio mentre le nubi della tempesta stavano scurendo lo skyline de Delhi.

Per il momento in cui il velivolo del Singh atterri, le carte da mattina avevano cominciato a stridulo un senso crescente di scossa e di disbelief a delinking del PM del terrorismo dal dialogo composito con il Pakistan, così come l'inserzione di scossa di Balochistan nei bilaterals dell'India-Pak. La domanda grande era: Perchè avuto il PM fatto l'impensabile?

Patel possibilmente ho riassunto Singh circa la reazione generata dalla dichiarazione unita del India-Pakistan inchiostrata nello EL-Sceicco di Sharm. Certamente avrebbe notato l'introito del Singh sugli sviluppi. Proprio mentre la direzione del congresso treaded gingerly sopra il ghiaccio sottile politico nei prossimi giorni, Singh ha raggiunto il Parlamento in cui ha risposto al belligerence dell'opposizione calvo ripetendo delinking del terrore dai colloqui. Entrambe le Camere lo hanno sentito fuori ma era una calma ingannevole.

Dopo la fine settimana dal 18 al 19 luglio - durante il quale Sonia ha venuto a contatto di Singh - la curiosità si è sviluppata circa se o non il congresso ora firmerebbe la dichiarazione di Singh-Gilani. Il congresso pointedly rifiutato per fare così, discutendolo era affinchè il governo offra le spiegazioni. Il POT realmente ha cominciato a bollire perché il commentariat già aveva sbattuto il PM per essere o troppo ingenuo o semplicemente lasciando la sua protezione slittare.

L'equazione di alimentazione di Singh-Sonia ha portato bene poiché vittoria di scossa del congresso in 2004. Durante il rilascio del manifesto 2009, ha acquietato saldamente la speculazione sopra Rahul Gandhi che è un promettente ministeriale principale. E quando ha accolto favorevolmente Singh alla sua sede, 10 Janpath, il 16 maggio, dopo che i risultati di scrutinio mostrassero una vittoria grande del congresso, era poichè un guardiano fiero greet un quartiere luminoso.

Singh non ha perso di vista mai quello dinamico essenziale. Sa che è Sonia che alimenta il partito ed il governo. Il suo successo nel trasporto sul benessere progetta, guidato dalle convinzioni di aadmi del aam del Sonia, è stato visto per aiutare il congresso a mantenere l'alimentazione. Ha cementato la sua posizione come sig. Reliable. Gli eventi allo EL-Sceicco di Sharm sono il primo urto sul percorso liscio percorso da questi soci.

Appena che cosa era quel Singh provato nei suoi colloqui con Gilani? Non è riuscito ad anticipare un disjunct con il suo partito sull'edizione? Quelli con accesso al punto di Singh ai paralleli con l'osservazione “Jinnah-essere-secolare„ di L K il Advani eccessivo del veterano della tempesta BJP dello zafferano. Il congresso fedele, oltraggiato che 26/11 “sta dimenticando„, condotto la sommossa appena mentre Advani è stato regolato su dai suoi propri partymen. Gli sforzi rompere la muffa sono visti spesso come heretical.

La difficoltà ha cominciato, fonti ammesse, con la pressa pakistana allo EL-Sceicco di Sharm che telegrafa rapidamente l'de-inquadramento del terrore e l'inclusione di Balochistan come vittorie importanti per Gilani. L'umore iniziale è stato regolato, solo per riunire la quantità di moto ed il risultato in un frenzy di mezzi che si è concluso sull'oscuramento della natura allineare dell'iniziativa.

La scelta filosofica che Singh ha presentato: Potrebbero l'India ed il Pakistan staccati dalla loro posizione che sostiene la linea dura? Ha potuto l'India liberarsi del relativo senso del victimhood, genuino de-scriventesi con un trattino dal Pakistan? Quando le alimentazioni grandi è stato preparato per guardare l'India nella relativa propria destra, dove era il profitto nel portare il Pakistan alto ad ogni girata? Singh inoltre ha detto il 29 luglio al Lok Sabha che in assenza dell'opzione della guerra, dialogo era l'unica uscita. La sua visione dell'“ha ripartito futuro e la prosperità comune„ è ancorata nella credenza che è tempo di scoppiare dei sili reciprocamente ostili.

Interamente ha suonato benissimo come dottrina. Ma ha lasciato il freddo del partito del Primo Ministro pricipalmente perché la dichiarazione unita dello EL-Sceicco di Sharm è stata vista per lasciare i fianchi dell'India esposti. I dubbi lingered sopra le viste del Gilani. La perfezione del Pakistan ha assistito completamente il desiderio genuino del Singh della parte per pace? O soltanto stava osservando per facilitare i legami con l'India a causa dell'offensiva riluttante del Pakistan contro il Taliban?

Il congresso che i capi sono unreconciled al riferimento di Balochistan anche se l'accampamento ufficiale ha discusso questo ha dato all'India tan leeway al commento sulla provincia pakistana mentre ha fatto ad Islamabad per rastrellare “sulla mano indiana„. Gli sceptics del partito ritengono che questo ha dato a BJP la mano superiore ed inutilmente ha imbarazzato l'istituzione di sicurezza dell'India. Come la formulazione “di Pakistan-essere-un-vittima-de-terrore„, Balochistan è visto erroneamente per identificare la politica del jihad de Islamabad nel Kashmir con interferenza dichiarata dell'India.

Mentre la sua chiarificazione successiva indicata, quando virtualmente ha eliminato la ripresa rapida dei colloqui, il PM ha capito i suoi movimenti potrebbero essere mistimed o almeno male hanno comunicato. E la protezione del Sonia, questo volta rotondo, è stata con attenzione condizionale. Nel dire il Pakistan deve trasportare sui relativi impegni, lei ha disegnato una linea rossa libera - la fuori-de--scatola che pensa sul Pakistan era un progetto carico.

Come membri del Congresso mulled sopra una settimana confusionaria, la domanda grande è rimasto. E non era circa se Singh overstepped il suo riassunto. Ma ha dimenticato i suoi instincts di base come il membro del Congresso e membro del partito del Sonia?
Il ________________________________________________________________________________
Chandan Mitra scrive nei tempi dell'India (il 2 agosto 2009) che

paga Sonia Gandhi per mantenere Manmohan Singh debole, mentre si avvantaggia felicemente rimanendo debole. Ciò la accerta può generarla confortevolmente, lo mette in libertà provvisoria
dalle prese che cade frequentemente in ma mai a distanza che emerge come minaccia politica al dynasty. Occasionalmente, benchè, sia impossible da non domandarsi se Manmohan Singh indossa coscientemente il manto “di bechara„. Oltre a soddisfare Sonia Gandhi, inoltre lo aiuta a garner il supporto senza precedente dalle sezioni dei liberali del cuore di spurgo e di mezzi che, purtroppo, costituiscono un codice categoria potente di presa di posizione. Ma l'ultima resa del Primo Ministro allo EL-Sceicco di Sharm non entra nella categoria di proiezione calcolata della debolezza. È prova, se la prova fosse mai necessaria, che la capacità di Manmohan Singh di sostenere l'offensiva di pressione de Washington o di fascino de Islamabad è pathetically bassa.

Questa volta comunque, Sonia Gandhi è stato meno fulsome nel suo supporto all'uomo che dipende su per mantenere la sede calda per il suo figlio. Il suo discorso al partito parlamentare del congresso che viene a contatto di ultimo giovedì in où ha difeso la sua chiarificazione sullo EL-Sceicco di Sharm nel Parlamento ma ha arrestato lo short buono di girata della dichiarazione unita con il Pakistan, suggerito un'espressione sottile di fastidio. “La debolezza„ del Manmohan è una virtù nella politica domestica ma non nel comportamento della diplomazia internazionale particolarmente su un oggetto sensibile quanto il Pakistan. Il metodo di bhai-bhai di Hindi-Paki del Primo Ministro allo EL-Sceicco di Sharm era non solo rievocativo del naivete del fondatore del dynasty di Nehru-Gandhi riguardo alla Cina, ma di ancora un altro esempio della sua resa abject agli obiettivi americani di politica straniera nel secondario-continente.

Possedendo una mente politica astuta, paragonabile soltanto al suo mother-in-law, Sonia Gandhi sa che Manmohan Singh è lontano da un politico istintivo. , Quindi, lo protegge dalle complessità politiche ed organizzative, dipendendo preferibilmente dai soci di fiducia come Ahmed Patel per gli input strategici e Pranab Mukherjee per fare funzionare politico così come gli argomenti amministrativi. Quello ha lasciato al Primo Ministro soltanto un'arena in cui può funzionare con una certa misura di autonomia, vale a dire, la politica straniera. Evidentemente, ha sviluppato un sistema di supporto che è enviable dai campioni politici perché il fotoricettore Byzantine delle responsabilità diffuse la mantiene dalla linea di fuoco. Ma soltanto quando getta il suo peso dietro i desideri ardent di Manmohan Singh esso si trasforma in nella politica. Per esempio, era inizialmente incerta di andare avanti con l'affare nucleare e forzato il suo Primo Ministro raccolto a mano per dichiarare pubblicamente che era aspetti per vivere con i disappunti. Quando successivamente ha cambiato idea, è stato lasciato ai suoi responsabili politici per cucire su un affare con il partito di Samajwadi prima che venisse fuori nella sua difesa quindi che permette che Manmohan Singh metta un accordo in forma maddeningly su un solo lato. L'affare, tuttavia, è stato venduto il più efficacemente come panacea per la crisi energetica dell'India dai fil-medici del congresso! Manmohan Singh era abbastanza debole ad in primo luogo accosente per caderlo ed allora per resurrect una volta che decidesse sostenerla.

Fra il Primo Ministro che definisce le caratteristiche è la sua assenza artificiale del ego. Questa volta anche, quando ha scoperto Sonia Gandhi era insoddisfatta delle sue concessioni nel Pakistan su Balochistan e del terrorismo di frontiera delinking da normalizzazione dei rapporti, lui rapidamente somersaulted. Un ministro minore si è detto a per allontanare la dichiarazione unita come “carta diplomatica„ pura mentre il ministro degli esteri (chi è stato elevato a questa posizione sostituendo 17 seniors) la ha attribuita “Male che disegna„. E nel Parlamento, ha provato il suo la cosa migliore per fingerlo aveva attaccato ai parametri tradizionali di politica. Sonia Gandhi mollified ed aumentato alla sua difesa la mattina prossima.

Ciò riassume il racconto spiacente dell'equilibrio di alimentazione dell'India che sposta dal blocco del sud alla residenza del presidente del congresso. E questo è come un Manmohan “debole„ Singh accerterà la continuazione in ufficio - non al piacere del presidente poichè la costituzione incoraggia, ma al sufferance del suo capo supremo.

Unbreakable Knechtschaft zwischen Manmohan und Sonia
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Der PremierministerDr. Manmohan Singh und die Kongress-Partei Sonia Gandhi sind in der gleichen Wellenlänge. Beide sind kühles vorangegangen und kein Knieruck, der Leute trotz der Versuche durch Opposition und Partei zum Antrieb zwischen ihnen Manmohan und Sonia reagiert, haben ihr Verhältnis beibehalten. Dieses ist für das Entwicklungsland wie Indien extrem gut, das absichtlich nach politischer Stabilität sucht. Die Zwäng der Koalitionpolitiken verhindern, daß beide verdorbene Elemente von der Regierung aussortieren. Was auch immer die Mittel oder die Opposition Shouts schreibt, ist das Paar genug gelassen hinunter die Kühle und den Geräuschen zu übergeben starkes.

Rajeev Deshpande schreibt in die Zeiten von Indien (2. August 2009)


auf seine Rückkehr von Ägypten in den frühen Stunden von 17. Juli, ein Tag, nachdem er seine pakistanischen Gegenstücke Yousuf Gilani, Premierminister getroffen hat, den Manmohan Singh
einen flachen aber wichtigen Besucher empfing. Es war Ahmed Patel, politische Sekretärin zum Kongreß HauptSonia Gandhi. Patel kam benennend, selbst als Sturmwolken Skyline Delhis verdunkelten.

Bis Flugzeug Singhs aufsetzte, hatten die Morgenzeitungen zu schrillem eine wachsende Richtung des Schlages und der Ungläubigkeit am Delinking des P.M. von Terrorismus vom zusammengesetzten Dialog mit Pakistan, sowie die Schlageinfügung von Balochistan in Indien-Pak bilaterals angefangen. Die grosse Frage war: Warum gehabt das P.M. getan das undenkbare?

Patel unterwiesen vielleicht Singh über die Reaktion, die durch die Indien-Pakistan gemeinsame Aussage erzeugt wurde, die im Sharm ELScheich eingefärbt wurde. Er würde zweifellos Nehmen Singhs auf Entwicklungen gemerkt haben. Selbst als die Kongreßführung gingerly über dem politischen dünnen Eis an den nächsten Tagen treaded, erreichte Singh Parlament, in dem er auf das belligerence der Opposition reagierte, indem er kahl das Delinking des Terrors von den Gesprächen reiterierte. Beide Häuser hörten ihn heraus, aber es war eine trügerische Ruhe.

Nach dem 18. bis 19. Juli Wochenende - während, welches Sonia Singh traf - Neugier wuchs ungefähr, ob oder nicht Kongreß jetzt die Singh-Gilani Aussage indossieren würde. Der Kongreß, der spitz abgelehnt wurde, um so zu tun, es argumentierend, war, damit die Regierung Erklärungen gibt. Der Topf fing wirklich an zu kochen, weil das commentariat bereits das P.M. für Sein entweder zu naiv zugeschlagen hatte, oder seinen Schutz gleiten einfach, lassend.

Die Singh-Sonia Energie Gleichung hat gut da Schlaggewinn des Kongresses 2004 getragen. Während der Freigabe des Manifests 2009, unterdrückte sie fest Betrachtung über Rahul Gandhi, der ein ministerielles Haupthoffnungsvolles ist. Und als sie Singh zu ihrem Haus begrüßte, 10 Janpath am 16. Mai nachdem die Abstimmungresultate einen grossen Kongreßgewinn zeigten, war es, da ein stolzer Wächter einen hellen Bezirk grüßen würde.

Singh hat nie das wesentliches dynamisches aus den Augen verloren. Er weiß, daß es Sonia ist, das die Partei und die Regierung antreibt. Sein Erfolg, beim Liefern auf Wohlfahrt schemes, gefahren durch überzeugungen aadmi aam Sonias, wurde gesehen, Kongreß geholfen zu haben, Energie zu behalten. Es zementierte seine Position als Herr Reliable. Die Fälle am Sharm ELScheich sind der erste Stoß auf dem glatten Weg, der von diesen Partnern getreten wird.

Gerade was war es dieses Singh, das in seinen Gesprächen mit Gilani versucht wurde? Konnte er disjunct mit seiner Partei auf der Ausgabe vorwegnehmen nicht? Die mit Zugang zum Singh Punkt zu den parallel zu das L K Advanis Veteran des Safransturms über-BJP „Jinnah-sein-weltlichen“ der Anmerkung. Der Kongreß, der zuverlässig ist, verletzt, daß 26/11 „vergessen“ wurde, geführt dem Aufruhr, gerade während Advani auf durch seine Selbst eingestellt wurde, partymen. Bemühungen, die Form zu brechen werden häufig gesehen, wie häretisch.

Die Mühe fing, die Quellen an, die, mit der pakistanischen Presse am Sharm ELScheich zugelassen wurden, der schnell das De-Einklammern des Terrors und Einbeziehung von Balochistan als Hauptsiege für Gilani telegraphiert. Die Ausgangsstimmung wurde, nur eingestellt, um Momentum und Resultat in einer Mittelraserei zu erfassen, die herauf das Undeutlich machen der zutreffenden Natur der Initiative beendete.

Die philosophische Wahl, die Singh darstellte: Konnten Indien und Pakistan, die von ihrer radikal-militaristischen Position abgespalten sind? Konnte Indien seine Richtung von victimhood verschütten und von Pakistan echt sichtrennen? Als die grossen Energien wurden vorbereitet, um Indien aus eigenem Recht zu betrachten, wo war der Profit beim Holen hohes Pakistan an jeder Umdrehung? Singh erklärte auch das Lok Sabha am 29. Juli, das in Ermangelung der Wahl des Krieges, Dialog der einzige Ausweg war. Sein Anblick von „teilte zukünftiges und allgemeiner Wohlstand“ wird im Glauben befestigt, daß es Zeit ist, von den gegenseitig feindlichen Silos auszubrechen.

Es klang ganz fein als Lehre. Aber es verließ die Parteikälte des Premierministers, hauptsächlich weil die Sharm ELScheich gemeinsame Aussage gesehen wurde, um Flanken Indiens zu lassen herausgestellt. Zweifel blieben über Ansichten Gilanis zurück. Teilte der Pakistan Premierminister völlig Singhs echten Wunsch nach Frieden? Oder schaute er bloß, um Riegel mit Indien wegen Pakistans der widerstrebenden Offensive gegen das Taliban zu erleichtern?

Kongreß, den Führer sind, unreconciled zum Balochistan Hinweis, obwohl das amtliche Lager dieses gab Indien so viel Leeway zur Anmerkung zur pakistanischen Provinz argumentierte, während es nach Islamabad tat, um herauf die „indische Hand“ zu harken. Partei Sceptics glauben, daß dieses BJP die obere Hand gab und unnötig Einrichtung Sicherheit Indiens in Verlegenheit brachte. Wie die „Pakistan-sein-ein-Opfer-von-Terror“ Formulierung wird Balochistan falsch gesehen, um Politik jihad Islamabads in Kaschmir mit Indiens behaupteter Störung gleichzustellen.

Während seine folgende Erklärung, die gezeigt wird, als er praktisch die schnelle Zurücknahme von Gesprächen durchstrich, das P.M. verstanden hat, konnten seine Bewegungen gewesen sein mistimed oder mindestens in Verbindung standen schlecht. Und Schutzträger Sonias, dieses mal, das rund ist, ist sorgfältig bedingt gewesen. Beim Sagen muß Pakistan auf sein liefern verspricht, sie hat gezeichnet eine freie rote Linie - der Heraus-von-dkasten, der auf Pakistan denkt, war ein volles Projekt.

Als Kongreßabgeordnete, die über einer verwirrenden Woche verrührt wurden, blieb die grosse Frage. Und es war nicht ungefähr, ob Singh seinen Schriftsatz overstepped. Aber vergaß er seine grundlegenden Instinkte als Kongreßabgeordnetes und Mitglied von Partei Sonias?
________________________________________________________________________________
Chandan Mitra schreibt in die Zeiten von Indien (2. August 2009), das

es Sonia Gandhi zahlt, um Manmohan Singh schwach zu halten, während er profitiert, von schwach glücklich bleiben. Dieses stellt sie kann ihn bequem bemuttern, bürgen ihn
aus Fallen heraus sicher, die er häufig fällt, in aber nie entfernt als politische Drohung zur Dynastie auftaucht. Manchmal obwohl, es unmöglich, ist nicht sich zu wundern, wenn Manmohan Singh bewußt den „bechara“ Umhang anzieht. Abgesehen von dem Gefallen von Sonia Gandhi, hilft es ihm auch, beispiellose Unterstützung von den Abschnitten der Mittel und der Herzliberalen anzusammeln, die leider eine leistungsfähige Opinion-makingkategorie festsetzen. Aber die neueste Auslieferung des Premierministers am Sharm ELScheich fällt nicht in die Kategorie der errechneten Projektion der Schwäche. Es ist Beweis, wenn Beweis überhaupt erforderlich waren, der Manmohan Singhs die Kapazität, Druck- oder Charmeoffensive Washingtons zu widerstehen Islamabads pathetisch niedrig ist.

Dieses Mal zwar, ist Sonia Gandhi in ihrer Unterstützung zum Mann weniger als fulsome gewesen, den sie auf abhängt, um den Sitz warm zu halten für ihren Sohn. Ihre Rede an der Kongress-parlamentarischen Partei, die letzten Donnerstag trifft, in dem sie seine Erklärung auf Sharm ELScheich im Parlament aber verteidigte, den wohlen Kurzschluß des Indossierens der gemeinsamen Aussage mit Pakistan stoppte, vorgeschlagen einem subtilen Ausdruck des Verdrusses. Manmohans „Schwäche“ ist eine Tugend in der inländischen Politik aber nicht in der Führung der internationalen Diplomatie besonders auf einem Thema, das so empfindlich ist wie Pakistan. Die Annäherung bhai-bhai Hindi-Paki des Premierministers am Sharm ELScheich war vom naivete des Gründers der Nehru-Gandhi Dynastie hinsichtlich Chinas, aber dennoch eines anderen Beispiels seiner abject Auslieferung zu den amerikanischen Zielen der fremden Politik im Vor-kontinent nicht nur erinnernd.

Einen schlauen politischen Verstand besitzend, der nur mit ihrer Schwiegermutter, Sonia Gandhi vergleichbar ist, weiß, daß Manmohan Singh weit von einen instinktiven Politiker ist. Sie schützt ihn folglich vor den politischen und organisatorischen Kompliziertheiten und anstatt in Abhängigkeit von verläßliche Teilnehmer wie Ahmed Patel für strategische Eingänge und Pranab Mukherjee, um politisches sowie administrative Angelegenheiten laufen zu lassen. Das hat dem Premierminister nur eine Arena verlassen, in der er mit irgendeinem Maß Autonomie arbeiten kann nämlich fremde Politik. Zugegebenermaßen hat sie ein Unterstützungssystem errichtet, das durch politische Standards enviable ist, weil das byzantinische Netz der zerstreuten Verantwortlichkeiten sie aus der Linie des Feuers heraus hält. Aber nur wenn sie wirft, ihr Gewicht hinter Manmohan Singhs leidenschaftlichen Wünschen es werden Politik. Zum Beispiel war sie zuerst vom Gehen voran mit dem Kernabkommen und gezwungen ihrem handverlesenen Premierminister, öffentlich zu erklären unsicher, daß er bereit war, mit Enttäuschungen zu leben. Als sie nachher ihren Verstand änderte, wurde er ihre politischen Manager überlassen, um herauf ein Abkommen mit der Samajwadi Partei zu nähen, bevor sie heraus in seine Verteidigung kam, die dadurch Manmohan Singh eine unerträglich einseitige Vereinbarung in Handarbeit machen läßt. Das Abkommen jedoch wurde effektiv als Panazee für Energiekrise Indiens von den Spinnendoktoren des Kongresses verkauft! Manmohan Singh war genug zu zuerst damit einverstanden sind, es fallenzulassen und es dann wieder zu beleben schwach, sobald sie entschied, ihn zu unterstützen.

Unter dem Premierminister, der Eigenschaften ist seine definiert wird, unnatürliche Abwesenheit des Egos. Dieses Mal auch, als er Sonia Gandhi entdeckte, war mit seinen Zugeständnissen nach Pakistan auf Balochistan und delinking Wechselterrorismus von der Normalisierung von Relationen, er somersaulted schnell unglücklich. Ein Juniorminister wurde erklärt, um die gemeinsame Aussage als bloßes „diplomatisches Papier“ zu entlassen, während der Außenminister (wer in diese Position erhöht wurde, indem man 17 seniors ersetzte), sie „das zeichnende Schlechte“ zuschrieb. Und im Parlament, versuchte er sein bestes, um ihn vorzutäuschen hatte gehaftet an den traditionellen Politikparametern. Sonia Gandhi wurde besänftigt und stieg zu seiner Verteidigung folgender Morgen.

Dieses summiert die traurige Geschichte der Balance Energie Indiens auf, die aus Südblock heraus auf den Wohnsitz des Kongreßpräsidenten sich verschiebt. Und dieses ist, wie ein „schwaches“ Manmohan Singh Fortsetzung im Büro - nicht am Vergnügen des Präsidenten, da die Beschaffenheit vorschreibt, aber an der Duldung seines Obersten Führers sicherstellt.

Bondage Unbreakable entre Manmohan e Sonia
Automatically translated into Portuguese thanks to WorldLingo
O Dr. do ministro principal. Manmohan Singh e o partido Sonia Gandhi do Congress está no mesmo wavelength. Ambos são dirigido fresco e nenhum empurrão de joelho que reage povos apesar das tentativas pela oposição e pelo partido à movimentação entre eles Manmohan e Sonia manteve seu relacionamento. Isto é extremamente bom para o país tornando-se como India que está procurando deliberadamente a estabilidade política. Os compulsions da política do coalition estão impedindo que ambos removam ervas daninhas para fora de elementos corrupt do governo. O que quer que os meios escrevem ou os shouts da oposição, o par é forte bastante deixado abaixo o coolness e para render-se ao ruído.

Rajeev Deshpande escreve nos tempos de India (2 agosto 2009)


em seu retorno de Egipto nas horas adiantadas julho de 17, um dia após ter-se encontrado com suas contrapartes Pakistani Yousuf Gilani, ministro que principal Manmohan Singh
recebeu um visitante low-profile mas importante. Era Ahmed Patel, secretária política ao Congress Sonia principal Gandhi. Patel veio chamando-se mesmo enquanto as nuvens da tempestade escureciam o skyline de Deli.

Pelo avião do Singh do tempo tocado para baixo, os papéis de manhã tinham começado a agudo um sentido crescente de choque e do disbelief no delinking do PM do terrorismo do diálogo composto com o Paquistão, as well as a inserção de choque de Balochistan em bilaterals de India-Pak. A pergunta grande era: Por que têm o PM fazem o unthinkable?

Patel instruiu possivelmente Singh sobre a reação gerada pela indicação comum de India-Paquistão coberta no EL-Sheikh de Sharm. Certamente anotaria a tomada de Singh em desenvolvimentos. Mesmo enquanto a liderança do Congress treaded gingerly sobre o gelo fino político em poucos dias seguintes, Singh alcançou o Parliament onde respondeu ao belligerence da oposição baldly reiterating delinking do terror das conversas. Ambas as casas ouviram-no para fora mas era uma calma deceptive.

Após o fim de semana de julho 18-19 - durante que Sonia se encontrou com Singh - a curiosidade cresceu aproximadamente se ou não o Congress endossaria agora a indicação de Singh-Gilani. O Congress recusou pointedly fazer assim, discutindo o era para que o governo ofereça explanações. O potenciômetro começou realmente a ferver porque o commentariat tinha batido já o PM para ser ou demasiado ingénuo ou simplesmente deixando seu protetor deslizar.

A equação do poder de Singh-Sonia desgastou bem desde que vitória de choque do Congress em 2004. Durante a liberação do manifesto 2009, quelled firmemente o speculation sobre Rahul Gandhi que é uma esperançosa ministerial principal. E quando deu boas-vindas a Singh a seu repouso, 10 Janpath, maio em 16, depois que os resultados da votação mostraram uma vitória grande do Congress, era porque um guardian orgulhoso cumprimentaria uma divisão brilhante.

Singh nunca perdeu a vista daquele dinâmico essencial. Sabe que é Sonia que powers o partido e o governo. Seu sucesso em entregar no bem-estar planeja, dirigido por convicções do aadmi do aam de Sonia, foi visto para ter ajudado ao Congress reter o poder. Cemented sua posição como o Sr. De confiança. Os eventos no EL-Sheikh de Sharm são a primeira colisão no trajeto liso pisado por estes sócios.

Apenas que era esse Singh tentado em suas conversas com Gilani? Não antecipou um disjunct com seu partido na edição? Aqueles com acesso ao ponto de Singh às paralelas com a observação “Jinnah-est-secular” de L K o Advani excedente do veteran da tempestade BJP do saffron. O Congress fiel, ultrajado que 26/11 “estão sendo esquecidos”, conduzido a revolta apenas enquanto Advani foi ajustado upon pelo seus próprios partymen. Os esforços quebrar o molde são vistos frequentemente como heretical.

O problema começou, as fontes admitidas, com a imprensa Pakistani no EL-Sheikh de Sharm que telegrafa rapidamente de-suportar do terror e o inclusion de Balochistan como vitórias principais para Gilani. O modo inicial foi ajustado, only para recolher o momentum e o resultado em um frenzy dos meios que terminasse acima de obscurecer a natureza verdadeira da iniciativa.

A escolha filosófica que Singh apresentou: Podiam India e Paquistão quebrar longe de seu stance hawkish? Podia India verter seu sentido do victimhood, de-hifenizando-se genuìna de Paquistão? Quando os poders grandes foi preparado para olhar India em sua própria direita, onde era o lucro em trazer Paquistão ascendente em cada volta? Singh disse também o Lok Sabha julho em 29 que na ausência da opção da guerra, diálogo era a única maneira para fora. Sua visão do “compartilhou de futuro e a prosperidade comum” é escorada na opinião que é hora de quebrar fora dos silos mutuamente hostis.

Soou toda muito bem como uma doutrina. Mas saiu do frio do partido de ministro principal principalmente porque a indicação comum do EL-Sheikh de Sharm foi vista para deixar flancos de India expostos. As dúvidas lingered sobre vistas de Gilani. O ministro principal de Paquistão compartilhou inteiramente do desejo genuíno de Singh para a paz? Ou estava olhando meramente para facilitar laços com o India por causa da ofensiva relutante de Paquistão de encontro ao Taliban?

O Congress que os líderes são unreconciled à referência de Balochistan mesmo que o acampamento oficial discutisse este desse a India tanto leeway ao comentário na província Pakistani enquanto fêz a Islamabad para ajuntar acima “da mão Indian”. Os sceptics do partido sentem que este deu a BJP a mão superior e embarrassed needlessly o estabelecimento da segurança de India. Como a formulação do “Paquistão-est-um-vítima--terror”, Balochistan é visto falsa para igualar a política do jihad de Islamabad em Kashmir com a interferência alegada de India.

Enquanto seu esclarecimento subseqüente mostrado, quando governou virtualmente para fora a ressunção rápida das conversas, o PM compreendeu seus movimentos puderam ter sido mistimed ou pelo menos comunicaram-se mal. E o revestimento protetor de Sonia, esta vez redonda, foi com cuidado condicional. Em dizer Paquistão tem que entregar em seus pledges, ela extraiu uma linha vermelha desobstruída - a para fora---caixa que pensa em Paquistão era um projeto fraught.

Como os congressistas mulled sobre uma semana desconcertante, a pergunta grande remanesceu. E não era aproximadamente se Singh overstepped seu sumário. Mas esqueceu-se de seus instintos básicos como o congressista e o membro do partido de Sonia?
O ________________________________________________________________________________
Chandan Mitra escreve nos tempos de India (2 agosto 2009) que

paga Sonia Gandhi para manter Manmohan Singh fraco, quando se beneficiar feliz permanecendo fraco. Isto assegura-a pode confortavelmente servir-lhe de mãe, afiança-o
fora das armadilhas que cai freqüentemente em mas emerge nunca remotamente como uma ameaça política ao dynasty. Às vezes, embora, é impossível não querer saber se Manmohan Singh dons consciously o mantle do “bechara”. Aparte de satisfazer Sonia Gandhi, ajuda-lhe também garner sustentação unprecedented das seções dos liberais do coração dos meios e de sangramento que, infelizmente, constituem uma classe poderosa do opinion-making. Mas a rendição a mais atrasada de ministro principal no EL-Sheikh de Sharm não cai na categoria de projeção calculada da fraqueza. É prova, se a prova for sempre needed, que a capacidade de Manmohan Singh suportar a ofensiva da pressão de Washington ou do encanto de Islamabad é pathetically baixa.

Esta vez though, Sonia Gandhi foi mais menos do que fulsome em sua sustentação ao homem que depende upon para manter o assento morno para seu filho. Seu discurso no partido Parliamentary do Congress que encontra-se com última quinta-feira em que defendeu seu esclarecimento no EL-Sheikh de Sharm no Parliament mas parou o short bom de endossar a indicação comum com Paquistão, sugerido uma expressão subtle do displeasure. A “fraqueza” de Manmohan é um virtue na política doméstica mas não na conduta do diplomacy internacional especialmente em um assunto tão sensível quanto Paquistão. A aproximação do bhai-bhai de Hindi-Paki de ministro principal no EL-Sheikh de Sharm era não somente reminiscent do naivete do founder do dynasty de Nehru-Gandhi no que diz respeito a China, mas contudo de um outro exemplo de sua rendição abject aos objetivos americanos da política extrangeira no secundário-continente.

Possuindo uma mente política astute, comparável somente a sua sogra, Sonia Gandhi sabe que Manmohan Singh é longe de um político instintivo. , Protege-o conseqüentemente das complexidades políticas e organizacionais, dependendo preferivelmente dos associados confiados como Ahmed Patel para entradas estratégicas e Pranab Mukherjee para funcionar político as well as matérias administrativas. Isso saiu o ministro principal de somente uma arena em que pode funcionar com alguma medida da autonomia, a saber, política extrangeira. Admittedly, construiu um sistema de sustentação que fosse enviable por padrões políticos porque a correia fotorreceptora Byzantine de responsabilidades difundidas a mantem fora da linha do fogo. Mas somente quando joga seu peso atrás dos desejos ardent de Manmohan Singh ele transforma-se política. Por exemplo, era inicialmente unsure de ir adiante com o negócio nuclear e forçado seu ministro principal handpicked declarar publicamente que estava pronto para viver com desapontamentos. Quando mudou subseqüentemente sua mente, foi deixada a seus gerentes políticos para sew acima de um negócio com o partido de Samajwadi antes que veio para fora em sua defesa que permite desse modo que Manmohan Singh craft um acordo maddeningly simples. O negócio, entretanto, foi vendido o mais eficazmente como um panacea para a crise de energia de India pelos gir-doutores do Congress! Manmohan Singh era fraco bastante a primeiramente concorda deixá-lo cair e resurrect então o uma vez que se decidiu o suportar.

Entre o ministro principal que define características é sua ausência unnatural do ego. Esta vez demasiado, quando descobriu Sonia Gandhi era infeliz com suas concessões a Paquistão em Balochistan e terrorismo cross-border delinking do normalisation das relações, ele somersaulted rapidamente. Um ministro júnior foi dito para demitir a indicação comum como um mero “papel diplomatic” quando a secretária extrangeira (quem elevated a esta posição substituindo 17 seniors) a atribuiu “bad que esboça”. E no Parliament, tentou seu mais melhor fingi-lo tinha furado aos parâmetros tradicionais da política. Sonia Gandhi mollified e levantou-se a sua defesa manhã seguinte.

Isto resume o tale pesaroso do contrapeso do poder de India que desloca fora do bloco sul à residência do presidente do Congress. E isto é como um Manmohan “fraco” Singh assegurará a continuação no escritório - não no prazer do presidente porque o Constitution enjoins, mas no sufferance de seu líder supremo.

Unbreakable träldom mellan Manmohan och Sonia
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Premiärministerdr.en Manmohan Singh och kongresspartit Sonia Gandhi är i den samma våglängden. Båda är kyler den hövdad och ingen knäfjanten som reagerar folkillvilja försöken vid opposition och, festar för att köra dem emellan Manmohan, och Sonia har underhållit deras förhållande. Detta är extremt bra för ett u-landnågot liknande Indien som söker efter avsiktligt politisk stabilitet. Tvång av föreningpolitik förhindrar båda från att weeding ut korrumperade beståndsdelar från regeringen. Allt vad massmedia skriver eller oppositionropen, är para stark nog l5At för att besegra fräckheten och kapitulationen till stoja.

Rajeev Deshpande skriver i tiderna av Indien (2 Augusti 2009)


på hans retur från Egypten i tidig sorttimmarna av Juli 17, en dag, når han har mött hans pakistanska motstycken Yousuf Gilani, premiärminister som Manmohan Singh
mottog en low-profile men viktig besökare. Det var Ahmed Patel, politisk sekreterare till kongressen högsta Sonia Gandhi. Patel kom kalla, som även stormmoln gjorde mörkare Delhis horisont.

Vid berörda tidSingh'sens flygplan besegra, morgonen skyler över brister hade börjat till gällt en växande avkänning av chockar, och misstro på PM'SENS delinking av terrorism från komposit förar dialog med Pakistan, as well as chockainföringen av Balochistan in i India-Pak bilaterals. De stora ifrågasätter var: Why ht PMEN gjort det otänkbart?

Patel sammanfattade eventuellt Singh om reaktionen som frambragtes av India-Pakistan det gemensamma meddelandet inked i den Sharm el-Sheikhen. Han skulle har noterat bestämt Singhs take på utvecklingar. Som även kongressledarskap treaded försiktigt över den politiska tunna isen i de nästa få dagarna, nådde Singh parlamentet var han reagerade till opposition'sens belligerence, vid reiterating baldly av delinkingen av skräcken från samtal. Båda hus hörde honom ut, men det var en bedräglig stillhet.

Efter Juli 18-19 tillbringa veckoslutet - under vilken Sonia mötte Singh - kuriositet växte omkring huruvida, eller inte kongressen som nu skulle, signerar det Singh-Gilani meddelandet. Kongressen vägrade pointedly för att göra så och att argumentera det var för att regeringen ska erbjuda förklaringar. Krukan började egentligen att koka, därför att commentariaten hade redan smällt i PMEN för att vara endera för lättrogen, eller enkelt låta his bevaka snedsteget.

Singhen-Sonia driver likställande har ha på sig väl, sedan congress'sen chockar seger i 2004. Under frigöraren av manifestoen 2009 quelled hon fast spekulation över Rahul Gandhi som är en främsta ministerial lovande person. Och då hon välkomnade Singh till hennes hem, visade 10 Janpath, på maj 16, efter röstningresultaten en stor kongressseger, det var, som en skulle stolt förmyndare hälsar ett ljust avvärjer.

Singh har aldrig borttappad sikt av det nödvändigt dynamiskt. Han vet att det är Sonia som driver partit och regeringen. Hans framgång, i att leverera på välfärd, schemalägger, drivande vid Sonias övertygelser för aam-aadmi, sågs för att ha hjälpt kongressen för att behålla driver. Det cementerade his placerar som pålitliga Herr. Händelserna på den Sharm el-Sheikhen är den första bulan på slätabanan beträdde vid dessa partners.

Rättvist vad var det att Singh försökte i hans samtal med Gilani? Missade han för att förutse ett disjunct med hans parti på utfärda? De med tar fram till Singh pekar till paralleller med saffranstormen över Jinnah-vara-sekulär” anmärkning för BJP-veteranL K Advanis ”. Den trogna kongressen, grovt förolämpa, att 26/11 ”glömms”, ledde revoltet, som precis Advani var fastställd vid hans eget partymen upon. Försök att bryta gjuta ses ofta som kätterska.

Besvära började, källor som medgavs, med den pakistanska pressen på den Sharm el-Sheikhen som telegraferar swiftly de-sätta inom parantes av skräcken och medräknandet av Balochistan som, ha som huvudämne segrar för Gilani. Den initiala mooden var fastställd, only att samla momentum och resultat i en massmediafrenesi som avslutade upp grumlande den riktiga naturen av insatsen.

Det filosofiska primat som Singh framlade: Kunde Indien och Pakistan bryta i väg från deras hawkish stance? Kunde Indien utgjuta dess avkänning av victimhooden som de-avstavar sig genuint från Pakistan? När den stora överheten förberedd att se Indien i dess egna rätt, var ägde rum var vinsten i uppfostran Pakistan på varje vänd? Singh berättade också Loken Sabha på Juli 29, som i frånvaroen av alternativet av kriga, förar dialog var den enda utfarten. Hans vision av ”delade framtid, och vanligt ankras välstånd” i tron att det är tid att bryta ut ur ömsesidigt fientliga silos.

Det all låten bot som en doktrin. Men det lämnade premiärminister partiförkylningen främst, därför att den Sharm el-Sheikhen det gemensamma meddelandet sågs för att lämna Indien flank utsatta. Tvivlar dröja sig kvar över Gilanis beskådar. Delade den Pakistan premiärministern fullständigt Singhs äktaa lust för fred? Eller såg han bara för att lindra ties med Indien på grund av Pakistan motvilliga offensiv mot Talibanen?

Kongressledare är unreconciled till Balochistanen hänvisar till, även om det officiella lägret argumenterade detta gav Indien så mycket leeway till kommentaren på det pakistanska landskapet, som det gjorde till Islamabad för att kratta upp ”indier räcker”. Partiskeptikerkänselförnimmelsen detta gav BJP som upperen räcker och den needlessly generade Indien säkerhetsetableringen. Gilla ”Pakistan-vara-en-offer-av-skräcken” utformningen, Balochistan ses falskt för att likställa Islamabads jihadpolitik i Kashmir med Indien föregav störning.

Som hans följande förklaring som visas, då han härskade faktiskt ut den snabba fortsättningen av samtal, PMEN har förstått hans flyttningstyrka, har varit mistimed eller åtminstone meddelade dåligt. Och Sonias täckning, denna tidrunda, har varit försiktigt villkorlig. I ordstäv måste har Pakistan att leverera på dess löften, henne dragit en klar röd linje - ut-av--boxas tänkande på Pakistan var ett åtföljt projekterar.

Som kongressledamotar mulled över en confusing vecka, ifrågasätter de stora återstående. Och det var inte om Singh överskred huruvida hans resumé. Men glömde han hans grundläggande instinkter som kongressledamot och medlemmen av Sonias parti?
________________________________________________________________________________
Chandan Mitra skriver i tiderna av Indien (2 Augusti 2009) som

den betalar Sonia Gandhi till uppehället Manmohan svaga Singh, stunder han gynnar, genom lyckligt att bli svag. Detta ser till henne kan bekvämt fostra honom, bail honom
ut ur fällor honom vanligt nedgångar in i men dyker upp aldrig avlägset som ett politiskt hot till dynastin. Stundom, fast, det är omöjligt att inte undra om Manmohan Singh medvetet universitetslärare ”det bechara” ansvar. Frånsett behaga Sonia Gandhi, hjälper det också honom att samla aldrig tidigare skådad service från delar upp av massmedia, och blöds hjärtaliberaler, som, utgör tyvärr en kraftig opinion-making, klassificerar. Men premiärminister senaste kapitulation på den Sharm el-Sheikhen inte nedgången in i kategorien av beräknad projektion av svagheten. Det är motståndskraftigt, om motståndskraftigt var någonsin nödvändigt, att Manmohan Singhs kapacitet till motståndskraften Washington pressar eller Islamabads berlockoffensiven är pathetically låg.

Denna tid though, har Sonia Gandhi varit mindre än fulsome i hennes service till manen som hon beror upon till uppehället placera som är varm för hennes son. Hennes anförande på för partimötet för kongressen den parlamentariska torsdagen för jumbon som hon försvarade hans förklaring på den Sharm el-Sheikhen i parlament men, stoppade, i väl kort stavelse av att signera det gemensamma meddelandet med Pakistan, möjlig ett subtilt uttryck av displeasure. Manmohans ”svaghet” är en förtjänst i inhemsk politik men inte i uppförandet av landskampdiplomati speciellt på en betvinga som så är känslig som Pakistan. Premiärminister den Hindi-Paki bhaien-bhai att närma sig på den Sharm el-Sheikhen var inte endast som påminner om av naiveten av den Nehru-Gandhi dynasti grundare med hänseende till Kina, men ännu en exempel av hans abject kapitulation till amerikanutrikespolitikmål i under-kontinenten.

Äga ett skarpsinnigt politiskt vara besvärad, jämförbart endast till hennes svärmor, Sonia som Gandhi vet att Manmohan Singh är långtifrån en instinktiv politikar. Hon, skyddar därför honom från politiskt, och organisatorisk komplexitet som är beroende på betrodda bundsförvanter lika Ahmed Patel för strategiskt, matar in i stället och Pranab Mukherjee för att köra politiskt as well as administrativa materier. Det har lämnat premiärministern endast en arena som han kan fungera i med något mäter av autonomi, namely, utrikespolitik. Admittedly har hon byggt ett servicesystem som är avundsvärt vid politiska normal, därför att den Byzantine rengöringsduken av utbredda ansvaruppehällen som hon ut ur fodra av avfyrar. Men när endast hon kastar henne, väga bak Manmohan Singhs ivriga lust det blir politik. För anföra som exempel, var hon initialt osäker av att gå framåt med det kärn- avtalet, och tvingat hennes handplockade premiärminister som publicly förklarar, att han var, ordna till för att bo med besvikelser. Vara besvärad, det lämnades till hennes politiska chefer för att sy upp ett avtal med det Samajwadi partit, då hon ändrade därpå henne, för hon kom ut i hans försvar som låter därmed Manmohan Singh tillverka en maddeningly enkelsidig överenskommelse. Avtalet, såldes emellertid som en panacea för Indien energikris av congress'sen snurrande-manipulerar effektivast! Manmohan Singh var svag nog till först instämm för att tappa det och därefter för att återuppväcka det, när hon avgjorde att dra tillbaka honom.

Bland premiärministern som definierar kännetecken, är hans onaturliga frånvaro av egoen. Denna tid för, då han upptäckte Sonia Gandhi, var olycklig med hans medgivanden till Pakistan på Balochistan och delinking gränsöverskridande terrorism från normalisation av förbindelse, honom slå en kullerbytta snabbt. En yngre minister   berättades för att avfärda det gemensamma meddelandet, som ett bara ”diplomatiskt skyler över brister” stunder som den utländska sekreteraren (vem höjdes till denna placerar genom att ersätta 17 pensionärer) tillskrivade den till ”dåligaskissningen”. Och i parlament, försökte hade han his som var bäst för att låtsa honom, klibbat till traditionella politikparametrar. Sonia Gandhi blidkades och ron till hans försvar den nästa morgonen.

Detta sums upp den ledsna sagan av Indien driver balanserar att skifta ut ur södra kvarter till uppehållet av kongresspresidenten. Och detta är hur ”en svaga” Manmohan ska Singh ser till ajournering i regeringsställning - inte på nöjet av presidenten, som konstitutionen ålägger, men på sufferancen av hans suveräna ledare.

Ломкая кабала между Manmohan и Соня
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Др. премьер-министра. Manmohan Singh и партия Соня Ганди съезда находится в такой же длине волны. Оба холодно возглавлены и никакой рывок колена реагируя людей несмотря на попытки противовключением и партией к приводу между ими Manmohan и Соня не поддерживал их отношение. Это весьма хорошо для развивающаяся страна как Индия нарочито ищет политическая стабилность. Вынуждения политик коалиции предотвращают оба от полоть вне коррумпированные элементы от правительства. Средства пишут или окрики противовключения, пара сильными достаточно препятствуемая вниз с прохлады и передать к шуму.

Rajeev Deshpande пишет в временах Индии (2-ое августа 2009)


на его возвращении от Египта в предыдущих часах 17-ое июля, через день после встречать его пакистанские двойники Yousuf Gilani, премьер-министра, котор Manmohan Singh
получило low-profile но важного визитера. Это было Ahmed Patel, политической секретаршей к съезду главному Соня Ганди. Patel пришло вызывающ even as облака шторма затмевали skyline Delhi.

By the time самолет Singh touch down, бумаги утра начали к визгливому чувство удара и неверия на delinking PM террорисма от составного диалога с Пакистаном, также, как ввод удара Balochistan в bilaterals Индии-Pak. Большой вопрос был: Почему имели PM сделано unthinkable?

Patel по возможности резюмировало Singh о реакции произведенной заявлением Инди-Пакистана совместным покрынным краской в el-Sheikh Sharm. Он некоторо заметил бы взятие Singh на развитиях. Even as водительство съезда treaded gingerly над политическим тонким льдом в next few днях, Singh достигло парламента где он ответил к belligerence противовключения облысело reiterating delinking террора от бесед. Обе дома услышали его вне но было обманчивым затишьем.

После викэнда 18-ое до 19 июля - во время которое Соня встретило Singh - любопытство выросло около завизировал ли или не съезд теперь заявление Singh-Gilani. Съезд pointedly отказанный для того чтобы сделать так, спорящ оно был для правительства для того чтобы предложить объяснения. Бак реально начал кипеть потому что commentariat уже хлопнуло PM для быть или слишком наивнонатуралистическо или просто препятствующ его предохранителю сместить.

Уровнение силы Singh-Соня несло наилучшим образом в виду того что выигрыш удара съезда в 2004. Во время отпуска манифеста 2009, она твердо quelled умозрение над Rahul Ганди основные министерские hopeful. И когда она приветствовала Singh к ее дому, 10 Janpath, 16-ого мая, после того как результаты списка избирателей показали большой выигрыш съезда, он был по мере того как самолюбивый радетель приветствовал бы яркую палату.

Singh никогда lose sight of то необходимое динамическое. Он знает что это будет Соня приводит партию и правительство в действие. Был увидены, что помог его успех в поставлять на благосостоянии замышляет, после того как он управил осуждениями aadmi aam Соня, съезду сохранить силу. Оно цементировало его положение как г-н Надежн. Случаями на el-Sheikh Sharm будут первое ремуо на ровном курсе потоптанном этими соучастниками.

Как раз было это тем Singh попытанным в его разговаривать с Gilani? Он не сумел предвидеть дизъюнктное с его партией на вопросе? Те с доступом к пункту Singh к параллелям с примечанием l k Advani ветерана шторма излишек BJP шафрана «Jinnah-быть-светским». Съезд точно, после того как я злодействован что «забывается» 26/11, после того как оно водить revolt как раз по мере того как Advani было установлено на его partymen. Усилия сломать прессформу часто увидены как еретическо.

Тревога начала, источники впущенные, с пакистанским давлением на el-Sheikh Sharm стремительно телеграфируя de-отыскивать вилку террора и включение Balochistan как главные победы для Gilani. Первоначально настроение было установлено, только для того чтобы собрать момент и результат в остервенении средств которое закончилось вверх по затемнять поистине природу инициативы.

Философски выбор Singh представило: Были в состоянии Индия и Пакистан сломать далеко от их stance hawkish? Была в состоянии Индия полинять свое чувство victimhood, неподдельно de-hyphenating от Пакистана? Когда большие силы был подготовлен для того чтобы посмотреть Индию in its own right, где был профитом в приносить поднимающий вверх Пакистан на каждый поворот? Singh также сказало Lok Sabha 29-ого июля в отсутствии варианта войны, диалог было единственным way out. Его зрение «делило будущее и общяя зажиточность» поставлена на якорь в веровании что будет временем break out взаимно вражеских силосохранилищ.

Оно совсем звучало отлично как доктрина. Но оно вышло холод партии премьер-министра главным образом потому что было увидены, что оставило заявление el-Sheikh Sharm совместное фланки после того как Индии они подвергло действию. Сомнения помедлили над взглядами Gilani. Премьер-министр Пакистана полно делил желание Singh неподдельное для мира? Или он просто смотрели, что облегчил связи с Индией из-за оффензивы Пакистана неохотной против Taliban?

Съезд, котор руководители unreconciled к справке Balochistan даже если официальный лагерь поспорил это дал Индии как много leeway к комментарию на пакистанской провинции по мере того как он сделал к Islamabad для того чтобы сгрести вверх по «индийской руке». Скептики партии чувствуют это дало BJP верхнюю руку и needlessly оконфузило установку обеспеченностью Индии. Как образование «Пакистан-быть--жертв--террора», увидены, что ложно приравнивает Balochistan политика jihad Islamabad в Кашмире с взаимодействием Индии ссыланным.

По мере того как его затем пояснение показанное, когда он фактически rule out быстро возобновление бесед, PM понимало его движения могли быть mistimed или по крайней мере плох связали. И затыловка Соня, это время круглое, быть осторожным условно. В говорить Пакистан должен поставить на своих pledges, она рисовал ясную красную линию - вне---коробка думая на Пакистане была чреватым проектом.

Как Congressmen mulled над confusing неделей, большой вопрос остал. И оно не было около overstepped ли Singh его сводка. Но он забыл его основные инстинкты как Congressman и член партии Соня?
________________________________________________________________________________
Chandan Mitra пишет в временах Индии (2-ое августа 2009), котор

оно оплачивает Соня Ганди для того чтобы держать Manmohan Singh слабо, пока он помогает счастливо оставаться слаб. Это обеспечивает ее может удобно быть матерью его, закладывает его
из ловушек, котор он част падает в но никогда дистанционно вытекает как политическая угроза к династии. Время от времени, хотя, невозможно не интересовать если Manmohan Singh сознательно надевает хламиду «bechara». Отдельно от угождать Соня Ганди, оно также помогает ему поддержка garner unprecedented от разделов средств и либералов сердца которые, несчастливо, образовывают мощный тип opinion-making. Но surrender премьер-министра самый последний на el-Sheikh Sharm не подразделяет на категория высчитанной проекции слабости. Будет доказательством, если доказательство было всегда необходимо, то которое емкость Manmohan Singh выдержать оффензиву давление вашингтона или шарм Islamabad pathetically низка.

Это время однако, Соня Ганди более менее чем fulsome в ее поддержке к человеку, котор она зависит на для того чтобы держать место тепло для ее сынка. Ее речь на парламентской фракции съезда встречая последний четверг в она защитила его пояснение на el-Sheikh Sharm в парламенте но остановила хорошую предложенную краткость визировать совместное заявление с Пакистаном, subtle выражению неудовольствия. «Слабостью» Manmohan будет добродетель в отечественной политике но не в проведении международной дипломатии специально на вопросе как чувствительном как Пакистаном. Подход к bhai-bhai Hindi-Paki премьер-министра на el-Sheikh Sharm был not only reminiscent naivete основателя династии Nehru-Ганди with regard to Китай, но yet another примера его abject surrender к американским целям международной политики в sub-материке.

Обладающ astute политическим разумом, соответствующим только к ее теще, Соня Ганди знает что Manmohan Singh far from инстинктивный политикан. Она, поэтому, защищает его от политических и организационных сложностей, зависящ вместо на доверенных сподвижницах как Ahmed Patel для стратегических входных сигналов и Pranab Mukherjee для того чтобы побежать политическая также, как управленческие дела. То выходило премьер-министру только одна арена в он может действовать с некоторым измерением автономии, namely, международной политики. По общему признанию, она строила систему поддержки которая завидна политическими стандартами потому что византийский стержень отраженных ответственностей держит ее из линии пожара. Но только когда она бросает ее вес за желаниями Manmohan Singh пылкими делает оно будет политикой. For instance, она была первоначально unsure принудили идти вперед с ядерным делом и, котор ее handpicked премьер-министру общественно объявить что он был готов жить с разочарованиями. Когда она затем передумала, он был передан к ее политическим менеджерам для того чтобы зашить вверх по делу с партией Samajwadi прежде чем она пришла вне в его оборону таким образом позволяя Manmohan Singh произвести maddeningly одностороннее соглашение. Дело, однако, было продано само эффективно как панацея для энергетического кризиса Индии закручивать-докторами съезда! Manmohan Singh было слабо достаточно к сперва соглашается упасть оно и после этого воскресить оно как только она решила подпереть его.

Среди премьер-министра определяя характеристики находится его противоестественное отсутствие эга. Это время слишком, когда он открыл Соня Ганди было несчастно с его уступками к Пакистану на Balochistan и delinking cross-border террорисмом от нормализацияа отношений, он быстро somersaulted. Младший министр было сказано для того чтобы уволить совместное заявление как простая «дипломатическая бумага» пока чужая секретарша (было повышено к этому положению путем superseding 17 seniors) приписала его «неудача чертя». И в парламенте, он попытался его самое лучшее для того чтобы претендовать его вставил к традиционным параметрам политики. Соня, котор Ганди было mollified и подняло к его обороне следующее утро.

Это суммирует огорченный сказ баланса силы Индии перенося из южного блока к резиденции президента съезда. И это как «слабое» Manmohan Singh обеспечит continuance в офисе - не на удовольствии президента по мере того как конституция enjoins, но на sufferance его высшего руководителя.

Unbreakable Bondage tussen Manmohan en Sonia
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Dr. van de Eerste Minister. Manmohan Singh en de partij Sonia Gandhi van het Congres zijn in de zelfde golflengte. Allebei zijn zakelijk en geen reagerende mensen van de knieschok ondanks de pogingen door oppositie en partij aan aandrijving tussen hen hebben Manmohan en Sonia hun verhouding gehandhaafd. Dit is uiterst goed voor het ontwikkelingsland zoals India dat doelbewust politieke stabiliteit zoekt. De dwang van coalitiepolitiek verhindert allebei corrupte elementen van de overheid te verwijderen. Wat de media of de oppositieschreeuwen schrijven, het paar sterk genoeg is om zich onderaan coolness te laten en aan het lawaai over te geven.

Rajeev Deshpande schrijft in The Times van India (2 Augustus 2009)


Bij zijn terugkeer van Egypte in de vroege uren van 17 Juli, een dag na het ontmoeten van zijn Pakistaanse tegenhanger Yousuf Gilani, ontving de Eerste Minister Manmohan
Singh een laag-profiel maar belangrijke bezoeker. Het was Ahmed Patel, politieke secretaresse aan Congres belangrijkste Sonia Gandhi. Patel kwam roepend zelfs aangezien de onweerswolken skyline van Delhi verdonkerden.

Tegen de tijd dat de vliegtuigen van Singh neer raakten, waren de ochtenddocumenten aan schril met een groeiende betekenis van schok en disbelief bij PM het delinking van terrorisme van de samengestelde dialoog met Pakistan, evenals de schoktoevoeging van Balochistan in bilaterals India-Pak begonnen. De grote vraag was: Waarom gehad PM gedaan ondenkbaar?

Patel informeerde misschien Singh over de reactie die bij gezamenlijke verklaring India-Pakistan wordt geproduceerd die in Gr-sjeik Sharm wordt geïnktn. Hij zou zeker van nota genomen hebben Singh ontwikkelingen overneemt. Zelfs aangezien de leiding van het Congres gingerly over het politieke dunne ijs in de volgende dagen treaded, het Singh bereikte Parlement waar hij aan belligerence van de Oppositie door het delinking van verschrikking van besprekingen zonder omwegen te herhalen antwoordde. Beide Huizen hoorden uit hem maar het was een bedrieglijke rust.

Na het 18-19 weekend van Juli - tijdens welke Sonia Singh ontmoette - nieuwsgierigheid groeide over al dan niet het Congres nu de verklaring singh-Gilani zou onderschrijven. Congres dat pointedly wordt het geweigerd om dit te doen, debatterend het moest voor de overheid verklaringen aanbieden. De pot begon werkelijk te koken omdat commentariat reeds PM voor het zijn of te naïef of eenvoudig het laten van zijn wachtmisstap had dichtgeslagen.

De singh-Sonia machtsvergelijking heeft goed gedragen aangezien de schok van het Congres in 2004 wint. Tijdens de versie van het manifest van 2009, onderdrukte zij speculatie die over Rahul Gandhi eerste ministeriële hoopvol stevig is. En toen zij met Singh in haar huis instemde, winnen 10 Janpath, op 16 Mei, nadat de opiniepeilingsresultaten een groot Congres toonden, was het aangezien een trotse beschermer een heldere afdeling zou begroeten.

Singh is nooit dat essentiële dynamisch uit het oog verloren. Hij weet dat het Sonia is die bevoegdheden de partij en de overheid. Zijn succes in het leveren op welzijnsregelingen, die door aam van Sonia aadmiovertuigingen worden gedreven, werd gezien Congres helpen te hebben macht behouden. Het cementeerde zijn positie als M. Reliable. De gebeurtenissen bij Gr-sjeik Sharm zijn de eerste buil op de vlotte weg die door deze partners wordt betreden.

Probeerde enkel wat was het dat Singh in zijn besprekingen met Gilani? Slaagde hij er niet in om gescheiden met zijn partij op de kwestie te voorzien? Die met toegang tot punt Singh aan parallellen met het saffraanonweer over jinnah--Seculaire“ opmerking BJP van veteraanL K Advani de „. Het gelovige Congres, verbolgen dat 26/11 „wordt vergeten“, leidde de opstand enkel aangezien Advani op door van hem partymen werd geplaatst. De inspanningen worden om het patroon te doorbreken vaak gezien heretical.

Het probleem begon, bronnen die, met de Pakistaanse pers bij Gr-sjeik Sharm worden toegelaten die vlug DE-koppelt van verschrikking en opneming van Balochistan telegrafeert als belangrijke overwinningen voor Gilani. De aanvankelijke stemming werd geplaatst, slechts om impuls te verzamelen en in media frenzy te resulteren die omhoog beëindigde verduisterend de ware aard van het initiatief.

De filosofische keus die Singh voorstelde: Konden India en Pakistan vanaf hun hawkish houding breken? Kon India zijn betekenis van victimhood, echt DE-met een koppelteken verbindend van Pakistan afwerpen? Wanneer de grote bevoegdheden om in uit eigen beweging India, waar was was de winst bereid in het brengen omhooggaand Pakistan bij elke draai te bekijken? Singh vertelde ook Lok Sabha op 29 Juli dat bij gebrek aan de optie van oorlog, de dialoog de enige uitweg was. Zijn visie van een „gedeelde toekomstige en gemeenschappelijke welvaart wordt“ verankerd in de overtuiging dat het tijd om van wederzijds vijandige silo's is uit te breken.

Het allen geklonken fijn als doctrine. Maar het verliet de de partijkoude van de Eerste Minister hoofdzakelijk omdat de Gr-sjeik Sharm gezamenlijke verklaring de flanken van India werd gezien blootgesteld verlaten. Twijfels die over de meningen van Gilani worden getreuzeld. Deelde de eerste minister van Pakistan volledig de echte wens van Singh voor vrede? Of keek hij slechts om banden met India wegens het aarzelende offensief van Pakistan tegen Taliban te verlichten?

De leiders van het congres zijn unreconciled aan de verwijzing Balochistan alhoewel het officiële kamp debatteerde dit India zo veel speling aan commentaar op de Pakistaanse provincie gaf aangezien het aan Islamabad de „Indische hand“ deed omhoog harken. De sceptici van de partij vinden dit BJP de hogere hand gaf en overbodig de veiligheidsonderneming van India verwarde. Als „Pakistan--a-slachtoffer-van-Verschrikking“ de formulering, wordt Balochistan gezien verkeerd het beleid van Jihad van Islamabad in Kashmir met de beweerde interferentie van India vergelijken.

Aangezien zijn verdere verduidelijking toonde, toen hij het snelle hervatten van besprekingen vrijwel uitsloot, heeft PM begrepen zijn bewegingen zouden kunnen verkeerd getimd te zijn of minstens meegedeeld te zijn slecht. En de steun van Sonia, deze tijdronde, is zorgvuldig voorwaardelijk geweest. Bij het zeggen moet Pakistan op zijn beloften leveren, heeft zij een duidelijke rode lijn getrokken - de uit-van-de-doos die op Pakistan denkt was een beladen project.

Als Congresleden die over een verwarrende week worden overwogen, bleef de grote vraag. En het was niet over of Singh zijn memorandum overschreed. Maar vergat hij zijn basisinstincten als Congreslid en lid van de partij van Sonia?
________________________________________________________________________________
schrijft Chandan Mitra in The Times van India (2 Augustus 2009)

Het betaalt Sonia Gandhi om Manmohan zwakke Singh te houden, terwijl hij door gelukkig zwak te blijven profiteert. Dit verzekert zij hem kan comfortabel baren, hem uit
vallen in bewaring geven hij vaak valt in maar nooit ver als politieke bedreiging voor de dynastie te voorschijn komt. Af en toe, niettemin, is het onmogelijk om niet benieuwd te zijn of trekt Manmohan Singh bewust de „bechara“ mantel aan. Behalve het tevredenstellen van Sonia Gandhi, helpt het hem ook een ongekende steun van secties de media en aftappende hartliberalen opslaen die, jammer genoeg, een krachtige meningsuitingsklasse vormen. Maar de recentste overgave van de Eerste Minister bij Gr-sjeik Sharm valt niet in de categorie van berekende projectie van zwakheid. Het is bewijs, als het bewijs ooit nodig was, dat de capaciteit van Manmohan Singh om de druk van Washington of de charmeoffensief van Islamabad te weerstaan pathetisch laag is.

Dit keer niettemin, is Sonia Gandhi geweest minder dan fulsome in haar steun aan de man zij van afhangt om de zetel voor haar zoon warm te houden. Haar toespraak bij de Parlementaire Partij die van het Congres vorige Donderdag ontmoet waarin zij zijn verduidelijking op Gr-sjeik Sharm in het Parlement maar plotseling goed opgehouden van het onderschrijven van de gezamenlijke verklaring met Pakistan verdedigde, stelde een subtiele uitdrukking van ongenoegen voor. De „zwakheid“ van Manmohan is een deugd in binnenlandse politiek maar niet in het gedrag van internationale diplomatie vooral over een onderwerp zo gevoelig zoals Pakistan. De bhai-bhaibenadering van hindi-Paki van de Eerste Minister bij Gr-sjeik Sharm was niet alleen herinnerend van naivete van de stichter van de dynastie nehru-Gandhi met betrekking tot China, maar nog een ander voorbeeld van zijn verachtelijke overgave aan Amerikaanse buitenlands beleidsdoelstellingen in het subcontinent.

Bezittend een scherpzinnige politieke mening, vergelijkbaar slechts met haar schoonmoeder, weet Sonia Gandhi dat Manmohan Singh verre van een instinctieve politicus is. Zij, daarom, beschermt hem tegen politieke en organisatorische ingewikkeldheid, die in plaats daarvan van vertrouwde op vennoten zoals Ahmed Patel voor strategische input en Pranab Mukherjee afhangen politieke evenals administratieve kwesties in werking te stellen. Dat heeft de Eerste Minister slechts één arena verlaten waarin hij met één of andere maatregel van de autonomie kan functioneren, namelijk, buitenlands beleid. Algemeen bekend, heeft zij een steunsysteem opgebouwd dat door politieke normen benijdenswaardig is omdat het Byzantijnse Web van verspreide verantwoordelijkheden haar van de vuurlinie weghoudt. Maar slechts wanneer zij haar gewicht achter de vurige wensen werpt van Manmohan Singh wordt het beleid. Bijvoorbeeld, was zij aanvankelijk onzeker van het doorgaan met de kernovereenkomst en dwong haar uitgelezen Eerste Minister om openbaar te verklaren dat hij bereid om met teleurstellingen was te leven. Toen zij later haar mening veranderde, werd het verlaten aan haar politieke managers om omhoog te naaien behandelt de Partij Samajwadi alvorens zij uit in zijn defensie kwam die daardoor Manmohan Singh toestaat om een maddeningly éénzijdige overeenkomst te bewerken. De overeenkomst, echter, werd verkocht effectiefst als panacee voor de energiecrisis van India door de rotatie-artsen van het Congres! Manmohan Singh was genoeg zwak aan eerst overeenkomt om het te laten vallen en dan het te doen herleven zodra zij besliste hem te steunen.

Onder de Eerste Minister die is de kenmerken zijn onnatuurlijk ontbreken van ego bepaalt. Dit keer ook, toen hij Sonia Gandhi ontdekte was ongelukkig met zijn concessies aan Pakistan op Balochistan en delinking grensoverschrijdend terrorisme van normalisatie van relaties, snel somersaulted hij. Een ondergeschikte minister werd verteld om de gezamenlijke verklaring als zuiver „diplomatiek document“ te verwerpen terwijl de minister van Buitenlandse Zaken (die in deze positie door 17 oudsten) werd opgeheven te vervangen het toeschreef aan „het slechte opstellen“. En in het Parlement, probeerde hij zijn beste om te beweren hij zich aan traditionele beleidsparameters had gehouden. Sonia Gandhi werd gematigd en toenam tot zijn defensie volgende ochtend.

Dit vat het droevige verhaal van de machtssaldo dat van India uit het Blok van het Zuiden naar de woonplaats van de voorzitter van het Congres verschuift samen. En zo zal een „zwakke“ Manmohan Singh voortzetting in bureau - niet bij het genoegen van de Voorzitter verzekeren aangezien de Grondwet, maar bij sufferance van zijn opperste leider oplegt.

عبودية غير قابل للكسر بين [منموهن] و [سنيا]
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
الرئيس وزراء [در.]. [منموهن] [سن] والإجتماع حزب [سنيا] غاندي في ال نفسه طول موجة. كلا باردة [هدد] وما من قد أبقى [ن جرك] يتجاوب [بيوبل/] على الرغم من المحاولات بمعارضة وحزب إلى إدارة وحدة دفع بين هم [منموهن] و [سنيا] علاقتهم. هذا جدّا جيّدة ل ال [دفلوب كونتري] مثل هند أيّ يكون عمدا يفتّش استقرار سياسيّة. يمنع الإجبار من إئتلاف سياسة كلا من يحشّ خارجا عناصر فاسدة من الحكومة. ماذا يكتب الأوساط أو المعارضة هتافات, الزوج قوّيّة بكفاية أن يترك نزولا إلى البرودة معتدلة واستسلمت إلى الضوضاء.

يكتب [رجيف] [دشبند] في الأوقات هند (2 أغسطس - آب 2009)


على عودته من مصر في الساعات مبكّرة يوليو-تمّوز 17, يوم بعد يلتقي نظائره باكستانيّ [يووسوف] [جلني], رئيس وزراء [منموهن] [سن]
استلم [لوو-بروفيل] غير أنّ زائرة مهمّة. هو كان أحمد [بتل], سكرتيرة سياسيّة إلى إجتماع [سنيا] رئيسيّة غاندي. [بتل] أتى يدعو [إفن س] عاصفة سحائب كان عتّموا دلهي أفق.

[بي ث تيم] [سن] [تووش دوون] طائرة, ال [مورنينغ ببر] كانوا قد بدأوا إلى حادّة ينمو إحساس من صدمة وإنكار في البعد الظّهر [دلينكينغ] من إرهاب من الحوار مركّبة مع باكستان, [أس ولّ س] الصدمة إدخال [بلوشستن] داخل [إيندي-بك] [بيلترلس]. كان السؤال كبيرة: لماذا يتلقّى البعد الظّهر يتمّ الغير وارد?

لخّص [بتل] من المحتمل [سن] حول الردّ فعل يولد ب [إيندي-بكيستن] بيان مشتركة يحبّر في [شرم] [إل-شيكه]. هو بالتّأكيد كان قد لاحظ [سن] لقطة على تطويرات. [إفن س] الإجتماع قيادة [تردد] شديد حذر على الجليد سياسيّة رقيقة في الأيام قادمة, بلغ [سن] مجلس نواب حيث هو استجاب إلى المعارضة حرب ب دون كياسة يكرّر ال [دلينكينغ] من ذعر من محادثات. سمعه كلا منازل خارجا غير أنّ هو كان هدوء خادعة.

بعد يوليو-تمّوز 18-19 نهاية أسبوع - أثناء الذي [سنيا] التقى [سن] - نما فضول حوالي ما إذا أو لا إجتماع الآن ظهر [سنغ-جلني] بيان. كان إجتماع [بوينتدلي] يرفض أن يتمّ هكذا, يجادل هو للحكومة أن يقدّم شروح. بدأ الإناء حقّا أن يغلي لأنّ ال [كمّنتريت] تلقّى سابقا صفق البعد الظّهر ل يكون إمّا أيضا ساذجة أو ببساطة يترك حارسته انزلقت.

[سنغ-سنيا] قوة قد ارتدى معادلة جيّدا بما أنّ إجتماع صدمة فوز في 2004. أثناء الإطلاق من ال 2009 بيان رسميّ, لطّف هو بشدّة مضاربة على [رهول] غاندي يكون أوّليّة وزاريّة مشجّعة. وعندما رحّب هو [سن] إلى منزله, 10 [جنبث], في شهر ماي 16, عقب العمليّة تصويت نتيجات أبدوا كبيرة إجتماع فوز, هو كان بما أنّ حارسة فخورة حيّا حراسة ساطعة.

[لوس سغت وف] [سن] يتلقّى أبدا أنّ أساسيّة حركيّة. هو يعرف أنّ هو [سنيا] الذي يزوّد الحزب وحكومة. يدبّر نجاحه في يسلّم على خير, يقود ب [سنيا] [أم] [أدمي] قناعة, كان رأيت أن يتلقّى ساعدت إجتماع احتبست قوة. هو وطّد موقعته كسيد [رليبل]. الحادثات في [شرم] [إل-شيكه] الصدم أولى على الممر ناعمة يداس ب هذا شريكات.

فقط ماذا كان هو أنّ [سن] يحاول في محادثاته مع [جلني]? هو فشل أن يتوقّع مفصولة مع حزبه على الإصدار? أنّ مع منفذة إلى [سن] نقطة إلى المتوازي مع الزعفران عاصفة على [بجب] محارب قديم [ل] [ك] [أدفني] "[جينّه-وس-سكلر]" ملاحظة. الإجتماع أمينة, ينتهك أنّ نسيت 26/11 يكون "", يقود الثورة فقط بما أنّ [أدفني] كان ثبتت فوق ب ه خاصّة [برتمن]. رأيت جهود أن يكسر ال [موولد] غالبا بما أنّ منشقّة.

بدأ الاضطراب, مصادر يعترف, مع الصحافة باكستانيّ في [شرم] [إل-شيكه] بسرعة يبرق ال [د-بركتينغ] من ذعر وتضمن [بلوشستن] كنصرة كبريات ل [جلني]. ثبتت المزاج أوّليّة كان, إلاّ أنّ أن يجمع قوة اندفاع ونتيجة في أوساط نوبة أنّ أنهى فوق يعتّم ال يصحّ طبيعة من المبادرة.

الإختبار فلسفيّة أنّ [سن] قدر: استطاع هند وباكستان [برك وي] من وقتهم متعجرفة? استطاع هند أرقت إحساسه ال [فيكتيمهوود], أصلا [د-هفنتينغ] بنفسي من باكستان? متى القوى كبيرة كان أعدّت أن ينظر في هند [إين يتس وون ريغت], أين كان الربح في يحضر باكستان مرتفعة في كلّ دورة? قال [سن] أيضا [لوك] [سبها] في يوليو-تمّوز 29 أنّ في [ث بسنس] من الخيار الحرب, حوار كان ال [وي ووت] وحيدة. شارك رؤيته من "مقبلة وإزدهار عاديّة" رسات في الإعتقاد أنّ هو وقت أن يندلع من صوامع عدائيّة بالتّبادل.

هو جميعا صوّت بشكل جيّد كمذهب. غير أنّ ترك هو الرئيس وزراء حزب برد في الدّرجة الأولى لأنّ [شرم] [إل-شيكه] بيان مشتركة كان رأيت أن يترك هند جنب يعرض. [دووبتس] تريّثوا على [جلني] منظرات. باكستان رئيس وزراء كلّيّا شارك [سن] رغبة أصليّة لسلام? أو كان هو فقط نظر أن يهدأ روابط مع هند بسبب باكستان هجوم معارضة ضدّ [تليبن]?

[أونركنسلد] إجتماع زعيمات يكونون إلى [بلوشستن] مرجع [إفن ثوو] المخيم رسميّة جادل هذا أعطى هند مثل كثير عمليّة انسياق جانبيّ إلى تعليق على المحافظة باكستانيّ بما أنّ هو أتمّ إلى إسلام أباد أن يدمّ فوق ال "يد هنديّة". حزب يشعر الشّكوكيّ هذا أعطى [بجب] السيطرة و [نيدلسّلي] أحرج هند أمن إقامة. مثل ال "[بكيستن-يس--فيكتيم-وف-ترّور]" صياغة, رأيت [بلوشستن] زيفا أن يعادل إسلام أباد جهاد سياسة في كشمير مع هند يزعم تداخل.

بما أنّ تصفيته لاحقة أبدى, عندما استبعد هو في الواقع العودة سريعة محادثات, البعد الظّهر قد فهم حركاته أمكن يتلقّى كنت أساء أو على الأقلّ على نحو رديء اتّصل. و [سنيا] قد كان ظهارة, هذا وقت مستديرة, بعناية مشروطة. في يقول باكستان يضطرّ سلّمت على تعهداته, هو يسحب خطّ واضحة حمراء - كان [أوت-وف-ث-بوإكس] يفكّر على باكستان مشروع [فروغت].

كعضو كونغرس يسحن على أسبوع مربكة, بقي السؤال كبيرة. و [ب] هو لم حوالي ما إذا [سن] تخطّى موجزه. غير أنّ هو نسي غرائزه أساسيّة كعضو كونغرس وعضوة من [سنيا] حزب?
يكتب ________________________________________________________________________________
[شندن] [ميترا] في الأوقات هند (2 أغسطس - آب 2009)

هو يدفع [سنيا] غاندي أن يحافظ [منموهن] [سن] ضعيفة, بينما هو يستفيد ب بسعادة يبقى ضعيفة. هذا يضمن هو يستطيع بارتياح خلّفته, يكفله
من مصايد هو غالبا يسقط داخل غير أنّ أبدا بعيدا يظهر كتهديد سياسيّة إلى السلالة. أحيانا [, ثوو], هو يكون مستحيلة لا أن يتساءل إن [منموهن] [سن] عمدا اتّخذ شكل ال "بشارة" غطاء غلاف الأرض. [أبرت فروم] يسرّ [سنيا] غاندي, يساعده هو أيضا ادّخرت دعم منقطع نظير من أقسام من الأوساط و [بليدينغ هرت] ليبراليّات الذي, لسوء الحظّ, يمثّل قوّيّة [أبينيون-مكينغ] صنف. غير أنّ الرئيس وزراء لا يسقط استسلام متأخّرة في [شرم] [إل-شيكه] داخل الصنف من يحسب عرض الحالة ضعف. هو برهان, إن برهان كان في أيّ وقت لازمة, أنّ [منموهن] [سن] قدرة أن يقاوم واشنطن ضغطة أو إسلام أباد فتنة هجوم يكون بشكل مثير للشفقة منخفضة.

هذا وقت مع ذلك, قد كان [سنيا] غاندي أقلّ من بغيضة في دعمه إلى الرجل هو يعتمد فوق أن يحافظ المقعد دافئة لإبنته. توقّف خطبته في الإجتماع حزب برلمانيّة يلتقي يوم الخميس متأخّرة في أيّ هو دافع تصفيته على [شرم] [إل-شيكه] في مجلس نواب غير أنّ قصيرة جيّدة من يظهر البيان مشتركة مع باكستان, يقترح تعبير دقيقة إستياء. [منموهن] "حالة ضعف" فضيلة في سياسة محلّية غير أنّ لا في التصرّف إداريّ من دبلوماسيّة دوليّة خصوصا على موضوع مثل حسّاسة بما أنّ باكستان. الرئيس وزراء [هيندي-بكي] [بهي-بهي] كان مقاربة في [شرم] [إل-شيكه] ليس فحسب تذكّريّة من ال [نيفت] من [نهرو-غندهي] سلالة مؤسسة [ويث رغرد تو] الصين, غير أنّ [يت نوثر] مثال من استسلامه دنيء إلى أمريكيّة سياسة خارجيّة أهداف في ال [سوب-كنتيننت].

يعرف يملك عقل ماكرة سياسيّة, قابل للمقارنة فقط إلى [موثر-ين-لو] ه, [سنيا] غاندي أنّ [منموهن] [سن] [فر فروم] سياسية غريزيّة. يحميه هو, لذلك, من سياسيّة وتعقيدات [أرغنيسأيشنل], يعتمد بدلا من ذلك على يوثق شريكات مثل أحمد [بتل] لمداخل استراتيجيّة و [برنب] [موكهرج] أن يركض سياسيّة [أس ولّ س] أوامر إداريّة. قد ترك أنّ الرئيس وزراء فقط واحدة حلبة في أيّ هو يستطيع عملت مع بعض إجراء الحكم ذاتيّ, أيّ, سياسة خارجيّة. باعتراف, قد بنى هو دعم نظامة أنّ يكون محسودة بمعايير سياسيّة لأنّ النسيج [بزنتين] من ينتشر مسؤوليات يحافظه من الخطّ النار. غير أنّ فقط عندما يرمي هو وزنه خلف [منموهن] [سن] رغبات متّقدة يتمّ هو يصبح سياسة. [فور ينستنس], كان هو في البداية غيرأكيد من يذهب إلى الأمام مع الصفقة نوويّة ويجبر رئيس وزراءه [هندبيكد] أن علنا أفدت أنّ هو كان يتأهّب أن يعيش مع خيبة أمل. عندما غيّر هو فيما بعد عقله, هو كان تركت إلى مديراته سياسيّة أن يخيط فوق صفقة مع [سمجودي] حزب قبل أن هو أتى خارجا في دفاعه بذلك يسمح [منموهن] [سن] أن يحبك إتفاق [أن-سدد] [مدّنينغلي]. بعت الصفقة, مهما, كان أكثر بشكل فعّال كترياق لهند أزمة طاقة بالإجتماع [سبين-دوكتورس]! كان [منموهن] [سن] ضعيفة بكفاية إلى أولى يوافق أن يسقط هو وبعد ذلك بعثت هو ما إن هو قرّر أن يساعده.

بين الرئيس وزراء أكثر يعيّن صفة غيابه مصطنعة أنا. هذا وقت أيضا, عندما اكتشف هو [سنيا] غاندي كان تعيسة مع امتيازاته إلى باكستان على [بلوشستن] و [دلينكينغ] إرهاب عبر الحدود من [نورمليسأيشن] العلاقات, هو سريعا [سمرسولتد]. قلت وزيرة صغرى كان أن يصرف البيان مشتركة كمجرّدة "ورقة ديبلوماسيّة" بينما الوزير خارجيّة (الذي كان عزّزت إلى هذا موقعة ب يبطل 17 أكبر) نسب هو أن "سيّئ يسحب". وفي مجلس نواب, حاول هو ه جيّدة أن يزعم هو ب التصق إلى تقليديّة سياسة معلمات. لطّفت [سنيا] غاندي كان وارتفع إلى دفاعه صباح تالية.

هذا يوجز الحكاية آسفة من هند قوة ميزان يغيّر من قالب جنوبيّة إلى الإقامة من الإجتماع رئيس. وهذا كيف "ضعيفة" [منموهن] [سن] سيضمن استمراريّ في مكتب - لا في المتعة من الرئيس بما أنّ الدستور يأمر, غير أنّ في العذاب من زعيمته عليا.